Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Ahtım var.
Beni bıraktığın o garip evde. Gül bitmedi vurduğun yerde. Sırtımda hatıranla.
Ahtım var. Ne git diyebiliyorum ne de kal.
Her yara bir savaşın iziyse bu sefer kim kazanır? Ne yazık katilimi tanıyorum.
Ruh ölü, beden can çekişiyor. Duvarlar ördüm, çıkamıyorum. Kimseler de içeri giremiyor.
Ben ne prangalar eskittim. Hoş zaten sebebi de sendin. Bak bizi getirdiğin hale.
Onsuz yaşayamam dediğimden bir anıya dönüştün.
Yeter bir gülüşün. Bu değil ilk ölüşüm. Olsun canın sağ olsun.
Kalbim bir mezarlık. Sana en güzel yeri ayırdım. Ben bildiğim sularda boğuldum.
Yılana değil, denize sarıldım. Bir elveda değil, el veda. Sen bana zehir, ben edama.
Dağıttın beni toparlayamadım. Sarılmamız çok zor bu defa.
Senin yüzünden nefret ediyorum, senin yüzünden.
Bir özür borçlusun şu garip gençliğimden. Ahtım var. Beni bıraktığın o garip evde.
Gül bitmedi vurduğun yerde. Sırtımda hatıranla.
Ahtım var. Ne git diyebiliyorum ne de kal.
Her yara bir savaşın iziyse bu sefer kim kazanır? Ahtım var.
Beni bıraktığın o garip evde. Gül bitmedi vurduğun yerde. Sırtımda hatıranla.
Ahtım var. Ne git diyebiliyorum ne de kal.
Her yara bir savaşın iziyse bu sefer kim kazanır?
Tłumaczenie na język polski
Mam przysięgę.
W tym dziwnym domu, w którym mnie zostawiłeś. Róża nie rosła tam, gdzie ją uderzyłeś. Z twoją pamięcią na moich plecach.
Mam przysięgę. Nie mogę powiedzieć „idź” ani „zostań”.
Jeśli każda rana jest blizną wojny, kto tym razem wygra? Niestety, znam mojego zabójcę.
Dusza jest martwa, ciało umiera. Zbudowałem mury, nie mogę się wydostać. Nikt nie może wejść.
Jakie kajdany zużyłem? Cóż, byłeś powodem. Spójrz do czego nas doprowadziłeś.
Stałeś się wspomnieniem, bez którego nie mogę żyć.
Wystarczy jeden uśmiech. To nie jest moja pierwsza śmierć. Dziękuję bardzo.
Moje serce jest cmentarzem. Zarezerwowałem dla ciebie najlepsze miejsce. Utonąłem w znanych mi wodach.
Przytulałem morze, nie węża. To nie jest pożegnanie, to jest pożegnanie. Jesteś dla mnie trucizną, ja jestem edama.
Rozproszyłeś mnie, nie mogłem się pozbierać. Tym razem bardzo trudno nam się przytulić.
Nienawidzę tego przez ciebie, przez ciebie.
Jesteś winien przeprosiny mojej dziwnej młodości. Mam przysięgę. W tym dziwnym domu, w którym mnie zostawiłeś.
Róża nie rosła tam, gdzie ją uderzyłeś. Z twoją pamięcią na moich plecach.
Mam przysięgę. Nie mogę powiedzieć „idź” ani „zostań”.
Jeśli każda rana jest blizną wojny, kto tym razem wygra? Mam przysięgę.
W tym dziwnym domu, w którym mnie zostawiłeś. Róża nie rosła tam, gdzie ją uderzyłeś. Z twoją pamięcią na moich plecach.
Mam przysięgę. Nie mogę powiedzieć „idź” ani „zostań”.
Jeśli każda rana jest blizną wojny, kto tym razem wygra?