Inne utwory od JIMEK
Inne utwory od O.S.T.R.
Opis
Kompozytor: Radzimir Dębski
Autor tekstu: Adam Ostrowski
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Uwaga, raz!
Wolniej, wolniej.
Wiem, jak to jest, kiedy całujesz w słodkie usta śmierć.
Gdy przez korzenie mówią, że w tobie jest brudna krew.
Każde wspomnienie dobre, złe, wycięte jak ze zdjęć. Telefon milczy, bliskich brak, zostałeś tylko tłem.
Wiem, jak to jest zaufać komuś bezgranicznie.
W zamian próbują się ciebie wyprzeć, wokół nie znać istnienia.
Gdy każdy zyskiem mierzy ten fakt jak turystę, a ty liczyłeś na przyjaźń, nie myśląc, czy to korzystne.
Wiem, jak to jest i jak potrafi ponieść nałóg, gdy syn mówi swym znajomym, że się na tobie zawiódł.
Ty nie możesz sobie spojrzeć w twarz. Masz dość obrazu.
Wiem, jak to jest i jak potrafi ponieść nałóg, gdy syn mówi swym znajomym, że się na tobie zawiódł. Gdy porażka jest jak wyrok za oddanie kilku strzałów.
Białe noce, sen to kat, najlepszy przyjaciel koszmaru.
Wiem, jak to jest widzieć świat z różnej perspektywy. Jak muzyka pomaga mi podnieść się w trudnej chwili.
Zawsze jestem jedyny.
Bez sensu.
Wiem, jak to jest znienawidzić po zdradzie, gdy najlepsze wspomnienia potrafią obrzydzić pamięć. Jak dajesz dłoń, wiesz, że po chwili stracisz ramię.
Wiem, jak to jest znienawidzić po zdradzie.
Wiem, jak to jest zaufać komuś bezgranicznie, gdy próbują się wyprzeć.
Wokół nie znać istnienia, gdy każdy z zyskiem mierzy ciebie jak turystę, a ty liczyłeś na przyjaźń, nie myśląc, czy to korzystne.
Wiem, jak to jest i jak potrafi ponieść nałóg, gdy syn mówi swym znajomym, że się na tobie zawiódł.
Ty nie możesz sobie spojrzeć w twarz. Masz dość obrazu.
Wiem, jak to jest i jak potrafi ponieść nałóg, gdy syn mówi swym znajomym, że się na tobie zawiódł. Gdy porażka jest jak wyrok za oddanie kilku strzałów.
Białe noce, sen to kat, najlepszy przyjaciel koszmaru.
Wiem, jak to jest poświęcić przyszłość, by ją zdobyć.
Wiem, jak to jest poświęcić przyszłość, by ją zdobyć. Czy dałbyś radę?
Przejść połowę drogi? Wątpię.
Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne? Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne?
Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne?
Wiem, jak to jest poświęcić przyszłość, by ją zdobyć. Czy dałbyś radę przejść połowę drogi? Wątpię. Jak skromne. . .
Jak skromne wody kusił postęp. Wiem, jak to jest poświęcić przyszłość, by ją zdobyć.
Czy dałbyś radę przejść połowę tej drogi? Wątpię. Jak skromne wody kusił postęp.
Kto powiedział, że to?
Kto powiedział, że to ma w ogóle rozsądne?
Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne? Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne?
Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne?
Wiem, jak to jest, kiedy całujesz w słodkie usta śmierć.
Gdy przez korzenie mówią, że w tobie jest brudna krew.
Każde wspomnienie dobre, złe, wycięte jak ze zdjęć. Telefon milczy, bliskich brak. Zostałeś tylko tłem.
Wiem, jak to jest zaufać komuś bezgranicznie, gdy próbują się wyprzeć, wokół nie znać istnienia.
Gdy każdy zyskiem mierzy ciebie jak turystę, a ty liczyłeś na przyjaźń, nie myśląc, czy to korzystne. Wiem, jak to jest poświęcić przyszłość, by ją zdobyć.
Czy dałbyś radę przejść połowę tej drogi? Wątpię. Jak skromne wody kusił postęp.
Kto powiedział, że to ma być w ogóle rozsądne?
Wiem, jak to jest znienawidzić po zdradzie, gdy najlepsze wspomnienia potrafią obrzydzić pamięć.
Jak dajesz dłoń, wiesz, że po chwili stracisz ramię.
Spokój ma nóż na gardle, a ty chcesz odciąć pamięć.
Z nakrycia został pusty talerz.
Może jestem naiwny, inaczej nie ma to sensu.
Wiem, jak to jest widzieć świat z różnej perspektywy.
Jak muzyka pomogła mi podnieść się w trudnej chwili. Zawsze jest jeden żywy, nawet bez happy endu.
Może jestem naiwny, inaczej nie ma to sensu.