Sensei

Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.

Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez.

Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.

Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.

Za rękę trzymałaś mnie mocno, by nie dopadła mnie samotność.

To miało tylko dać mi komfort, ale ja czułam non stop, że sama nie stawiczuła demonom.

Teraz gram, co chcę, a ludzie w końcu chłoną. Mamo, patrz! Tak, to ja.

Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.

Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.

Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.

W zbroi za ciasno, jasno, za oknem miasto stało.

Na policzkach strugi soli, rany, których czas nie koi, nie koi. Nie chciałam być problemem, bo miałam ich zbyt wiele.

Ślady w umyśle i ciele, rady niby całkiem szczere, całkiem szczere, ale zabierały przestrzeń.

Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.

Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.

Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.

Nocą, kiedy światła w Twoich oknach gasną, ja nie mogę zasnąć.

Znowu z oczu leje się deszcz łez, deszcz łez. Chociaż widzę mniej, to ciągle czuję więcej.

Jak echolokacja dziś podążam za dźwiękiem, za dźwiękiem.

Jak sensei nauczyć sosenkę całować?

Że dla mnie jest wszystko potrzebne.

Dla siebie, jak sensei nauczyć sosenkę całować?

Że dla mnie jest wszystko potrzebne.