Inne utwory od OTTOBRE
Opis
Producent, inżynier miksowania, inżynier masteringu: Federico Ascari
Producent: Granat
Producent wokalu, aranżer muzyczny: Alessandro Benzi
Producent wokalu: Gianluca Marangon
Koordynator A i R: Andrea della Valle
Administrator A And R, aranżer: Lussorio Piras
Aranżer muzyczny: Gianluca Maragon
Autor tekstów: Giulia Panza
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Non so più come stai, se fai ancora tardi e fai rumore, svegli tutti, quando torni a casa e sbatti i tacchi.
Se c'è qualcuno che ti regge la testa dopo la festa, quando sei ubriaca, fai sempre una scenata.
Vorrei raccontarti dei miei dubbi, che al lavoro odio tutti.
Ho ancora paura degli horror da sola! E mi manca sentirti ridere dietro la porta.
Mi manca cantare il cielo in una stanza, scambiarci i jeans, farci le foto, fumare l'ultima e uscire al volo.
Qualcuno ci doveva dire che anche Roma ha una fine.
Non so più se lo sei, ho ancora quel post che hai scritto prima di partire.
Se lo leggo un po' mi sento male.
E mi chiedo se c'è qualcuno che corre quando urli perché trovi i ragni, non riesce ad ignorarli.
Vorrei dirti che ho sconfitto la paralisi del sonno, ma ho ancora paura di svegliarmi da sola. E mi manca sentirti ridere dietro la porta.
Mi manca cantare il cielo in una stanza, scambiarci i jeans, farci le foto, fumare l'ultima e uscire al volo.
Qualcuno ci doveva dire che anche Roma ha una fine. E mi manca mangiare male a mezzanotte.
Mi manca tracciarci alla finestra aperta, guardare le vite degli altri, contare i treni per addormentarci.
Qualcuno ci doveva dire che tutto poteva finire!
Poteva finire, poteva finire, poteva finire.
Tłumaczenie na język polski
Nie wiem już jak się masz, czy nadal się spóźniasz i hałasujesz, budząc wszystkich, kiedy wracasz do domu i stukasz obcasami.
Jeśli ktoś trzyma cię za głowę po imprezie, kiedy jesteś pijany, zawsze robisz scenę.
Chciałabym Wam opowiedzieć o swoich wątpliwościach, że nienawidzę wszystkich w pracy.
Nadal boję się samych horrorów! I tęsknię za słyszeniem twojego śmiechu za drzwiami.
Tęsknię za śpiewaniem do nieba w pokoju, za wymianą dżinsów, robieniem zdjęć, paleniem najnowszego i szybkim wyjściem.
Ktoś musiał nam powiedzieć, że Rzym też ma swój koniec.
Nie wiem, czy już jesteś, wciąż mam ten post, który napisałeś przed wyjazdem.
Jak trochę to przeczytam, to czuję się źle.
I zastanawiam się, czy jest ktoś, kto ucieka, gdy krzyczysz o pająkach, nie może go zignorować.
Chciałabym Ci powiedzieć, że pokonałam paraliż senny, ale nadal boję się, że obudzę się sama. I tęsknię za słyszeniem twojego śmiechu za drzwiami.
Tęsknię za śpiewaniem do nieba w pokoju, za wymianą dżinsów, robieniem zdjęć, paleniem najnowszego i szybkim wyjściem.
Ktoś musiał nam powiedzieć, że Rzym też ma swój koniec. I tęsknię za złym jedzeniem o północy.
Tęsknię za śledzeniem nas przy otwartym oknie, obserwowaniem życia innych ludzi, odliczaniem pociągów do zaśnięcia.
Ktoś musiał nam powiedzieć, że wszystko może się skończyć!
To mogło się skończyć, mogło się skończyć, mogło się skończyć.