quá nhanh

Tłumaczenie na język polski

. . . Życie toczy się szybko.

Kochanie, czy wiesz, że cię tu potrzebuję?

Kochanie, wiesz?

Potrzebuję cię tu ze mną.

-Życie toczy się szybko. -Wszystko zmienia się tak szybko.

Przez dwa lata wybrał tę samą ścieżkę, która nigdy się nie zatrzymała.

Wciąż jest zajęty uciekaniem od swoich najgłębszych lęków.

Tęsknię za sezonem kwiatów na polach, uśmiechem mojej mamy i kolorem zielonych liści.

Wszystko zmienia się tak szybko, mamo!

Wiem, że nadal jestem niegrzeczny i nie słucham cię często.

Czas jest straszny, nie wiem, czy moja mama widziała to w jej oczach, kiedy zobaczyła, że ​​siwe włosy zastępują niebieskie.

Wszystko zmienia się tak szybko, siostro!

Tung wie, że jest jej też bardzo smutno, że jej rodzina taka jest.

Wciąż pamięta czasy swojego dzieciństwa, mimo że się kłóciliśmy, nadal troszczyła się o Tunga jak druga matka.

Wszystko zmienia się tak szybko, tato! Minął rok odkąd twój ojciec ostatni raz się odezwał.

Wiem, że wiesz, że się mylisz z powodu tego, co zrobiłeś, ale nie będę pytał o prawdę - bo nauczyłeś mnie, żeby nie być chciwym. -Życie toczy się szybko.

Kochanie, czy wiesz, że cię tu potrzebuję?

Kochanie, wiesz?

Potrzebuję cię - tu ze mną. Życie toczy się szybko. -I wszystko zmienia się tak szybko, kochanie.

Nie rozmawialiśmy ze sobą dwa lata, ale teraz otacza Cię śmiech, przyjaciele, którzy naprawdę Cię kochają i ktoś, kto trzyma Cię za rękę do końca, a może i na starość. A tą osobą nie jesteś ty.

Jestem też szczęśliwy, gdy zdasz sobie sprawę, że tą osobą nigdy nie byłem ja. Jest zbyt dziecinny, żeby kochać, wpada w różne rzeczy bardzo szybko.

Kto was miłuje, będzie was nienawidzić, bo wy nienawidzicie tych, którzy was miłują.

Dlaczego życie jest smutne oczami dorosłych?

Dlaczego jest tak, że kiedy dorastamy, chcemy być po prostu dziećmi?

Chcę po prostu pojeździć po Hanoi jak dziecko za samochodem ojca, a potem pani Thao będzie grillować szaszłyki i siedzieć w Starej Dzielnicy, popijając herbatę cytrynową.

Wybierz się z nim na wycieczkę po Hanoi, aby uświadomiła sobie, że Phan Dinh Phung jest wciąż zielony.

A może będziemy siedzieć i śmiać się z dni, kiedy byliśmy wolni. Może zakończyliśmy to, bo chcieliśmy, żeby zaczęło się tak szybko.

Tato, może ty i ja jesteśmy bardzo podobni, podobni w psuciu rzeczy i podobni w rozczarowywaniu. To tak jakby być narcyzem i myśleć tylko o sobie.

Potrafisz patrzeć w dal, ale nie wiesz, jak patrzeć wstecz do wewnątrz.

Mam nadzieję, że dorosnę i wtedy stanę się dorosła.

A jeśli nie jest za późno, to usiądziemy i porozmawiamy o marzeniach, żalach i może przeprosinach.

To ironia, że ​​to mówię, ale mam nadzieję, że nasz ojciec i ja nadal jesteśmy zakochani.

Mamo, może ty i ja jesteśmy bardzo podobni, podobni w sposobie myślenia i życia, chociaż czasami się nie zgadzamy.

Podobnie jest w przypadku stawiania wysokich oczekiwań i rozczarowania siebie.

Wiem, że mama jest bardzo zestresowana, bo pracy wciąż przybywa.

To życie nie jest dla ciebie łagodne, dlaczego jesteś delikatny dla mnie? Mama zawsze uczyła mnie kochać ludzi, więc jest to dla mnie łatwe.

Wiosna, lato, jesień, zima i znowu wiosna.

Zbliża się starość mamy i mam nadzieję tylko na sukces - przyjdę wcześniej.

-Kochanie, wiesz, że cię tu potrzebuję?

Kochanie, wiesz?

Potrzebuję cię tu ze mną.

Życie toczy się szybko. -Wszystko zmienia się tak szybko, Tung!

Dziękuję, że kochasz taką muzykę, Tung.

Dziękuję ci, że zawsze starasz się każdego dnia, Tung. Dziękuję, że masz ostre paznokcie i grubą skórkę mandarynki, Tung.

Ponieważ Tung, ponieważ Tung, ponieważ Tung!

Wiem, że bardzo się starałeś, aby być tu, gdzie jesteś dzisiaj, Tung. Wiem, że jesteś cierpliwy, bo to nie następuje od razu, Tung.

Ale wiem, że nawet jeśli będziesz musiał umrzeć, zawsze będziesz pełen entuzjazmu, Tung.

I być może najgorszą rzeczą nie jest śmierć, ale świadomość przed śmiercią, że nigdy nie żyliśmy.

I wtedy zdałem sobie sprawę, że całe moje życie wkrótce zamieni się w rzekę.

I wtedy zdałem sobie sprawę, że gdybym się bardziej starał, to by mi się udało. I nie wiem, kto tego chce, ale ja nie.

Chcę decydować o swoim losie, a nie dryfować jak plastikowa torba.

Mam kilku braci i ambicje w Pham Huy Thong.

Teraz mój samochód jest pełen benzyny, tylne siedzenie jest puste, wy idźcie – nie? -Kochanie, wiesz, że cię tu potrzebuję?

Dwadzieścia pięć jeden, dwudziesty siódmy marca, dwa zero dwadzieścia pięć.

Jen Phu,

Truc Bach,

Dzielnica Ba Dinh w Hanoi. Pan Tung F.