Inne utwory od Fiolet
Opis
Kompozytor: Сергій Мартинюк
Autor tekstu: Сергій Мартнюк
Organizator: Артур Данієлян
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Далі тягнуться дні нещирі.
Ти зачекалась в холодній квартирі на дзвінок із того боку, на звичайне знайоме: "Привіт! "
Пишуть кров'ю історію світу, та я складу із душі алфавіту декілька слів, аби ти не забула, ні, що ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили, були, ми лишили. . .
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, вір.
Всі при своїх з кочові донестями спішу, немов на Великдень до мами.
Не хочу знати, що буде із нами, ні.
Та ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили, були, ми лишили. . .
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки.
Хай мене, хай мене! Не забувай головне: вір до останку, ти вір.
Літа молость і сміх крізь сльози змиють все липневі грози.
Ніхто не знав, як нам робити світ.
І будуть бігти, видно, коли все, як в віршах, раз в ніколи.
Привіт, моя нескорена! Привіт.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки.
Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір!
Tłumaczenie na język polski
Nieszczere dni ciągną się.
Czekałeś w zimnym mieszkaniu na telefon z drugiej strony, na zwykłe znajome: „Witam!”
Krwią piszą historię świata, ale ja z duszy ułożę kilka słów alfabetu, żebyście nie zapomnieli, nie, że byliśmy, zostawiliśmy ślad.
Byliśmy tam, zostawiliśmy ślad.
Byliśmy, wyjechaliśmy, byliśmy, wyjechaliśmy. . .
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki. Zostaw mnie, zostaw mnie!
Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do końca, wierz.
Wszyscy śpią ze swoimi nomadami, jak na Wielkanoc u mojej mamy.
Nie chcę wiedzieć, co się z nami stanie, nie.
Ale byliśmy, zostawiliśmy ślad.
Byliśmy tam, zostawiliśmy ślad.
Byliśmy, wyjechaliśmy, byliśmy, wyjechaliśmy. . .
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki. Zostaw mnie, zostaw mnie!
Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do ostatniego, wierzysz do ostatniego.
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki.
Zostaw mnie, zostaw mnie! Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do końca, wierzysz.
Letnie mleko i śmiech przez łzy zostaną zmyte przez lipcowe burze.
Nikt nie wiedział, jak stworzyć świat.
I pobiegną, widać, kiedy wszystko, jak w wierszach, raz na jakiś czas.
Witaj, mój niezwyciężony! Pozdrowienia.
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki. Zostaw mnie, zostaw mnie!
Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do ostatniego, wierzysz do ostatniego.
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki. Zostaw mnie, zostaw mnie!
Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do ostatniego, wierzysz do ostatniego.
Pozwól mi, pozwól mi być tym, co mnie zabija, gdybyś tylko miał miękkie poranki.
Zostaw mnie, zostaw mnie!
Nie zapominaj o najważniejszej rzeczy: wierz do końca, wierzysz!