Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
От воды темнеют срубы, гнутся, как в поклоне, стебли.
Вышине грохочут бубны, мокнут города и степи.
Не понять тепле сидящим, тут уж вы меня простите, дождь смывает грязь былого, будто Иоанн Креститель.
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
Ручейков колоторали прибивают пыль распутий, завиваются в спирали, ветер в танце листья крутит.
Отдам небеса на милость, мир застыл в немом восторге, злоба, что в нас накопилась, утекала в водостоки.
То, что мы держали в тайне, в уголках укромных дальних, смоет все дождем весенним, бьющим, как по наковальне.
С неба окатив водой меня, окончательно все поменяв, где один бурьян да спорынья, расцвели бескрайние поля.
Tłumaczenie na język polski
To, co trzymaliśmy w tajemnicy, w odosobnionych, odległych zakątkach, zostanie zmyte przez wiosenny deszcz, bijący jak kowadło.
Oblawszy mnie wodą z nieba, zmieniając w końcu wszystko, gdzie były tylko chwasty i sporysz, rozkwitły niekończące się pola.
Woda przyciemnia domy z bali, łodygi wyginają się jak w łuk.
W górze dudnią tamburyny, miasta i stepy stają się mokre.
Ci, którzy siedzą, nie rozumieją ciepła, wybaczcie mi tutaj, deszcz zmywa brud przeszłości, jak Jan Chrzciciel.
To, co trzymaliśmy w tajemnicy, w odosobnionych, odległych zakątkach, zostanie zmyte przez wiosenny deszcz, bijący jak kowadło.
Oblawszy mnie wodą z nieba, zmieniając w końcu wszystko, gdzie były tylko chwasty i sporysz, rozkwitły niekończące się pola.
Strumienie kolotoralu trącą pył ze skrzyżowań, wiją się spiralnie, a wiatr w tańcu wiruje liście.
Oddam niebiosa na łaskę, świat zamarł w milczącej rozkoszy, złość, która się w nas zgromadziła, spłynęła do rynsztoków.
To, co trzymaliśmy w tajemnicy, w odosobnionych, odległych zakątkach, zostanie zmyte przez wiosenny deszcz, bijący jak kowadło.
Oblawszy mnie wodą z nieba, zmieniając w końcu wszystko, gdzie były tylko chwasty i sporysz, rozkwitły niekończące się pola.