Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Реальность словно меня сжимает в тиски, пространство разлетится на куски, где лунный свет он серебрят пески тех далей, что не знали душ людских.
А я там бреду, будто бы во снах, собирая, как зоркий нумизмат, кругляшки монет, каждый тот момент, где я пребывал всяких рамок вне.
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Звенела хрусталем музыкосвет, и абрис рисовал небесный свет.
Искать надежно скрытое в листве, скитаться вечно, будто акосфер, воспарив над той звездной пустотой, где горит огонь и царит покой.
В те места, где был в мире сам собой, где не властна смерть, неизвестна боль.
Это будто бы сон во сон, один из тех, что высший сорт.
Среди этих высот хочу я больше провести часов.
Пусть возносит ветер над землей, Млечный Путь ляжет колеей.
Время на время свой ход замедлит, не сжимаясь вокруг петлей, а светило пусть пышет пылом, кружась над нами планетарным балом.
И тут неважно все то, что было, и сколько набрано тобою баллов.
Из звездной пыли соткали крылья, намечен вылет туда, где быль недоступна для любых запретов, туда, где встретят берега иные.
Забери с собой, ветер-ветерок, уноси всю грусть, будто пыль дорог.
Ветер, помоги заглушить ту боль, дым от старых дум забирай с собой.
Забери с собой, ветер-ветерок, к дальним берегам неземных миров, мимо райских пущ, там, где день за год, ветер всемогущ, будто древний бог.
Tłumaczenie na język polski
Zabierz go ze sobą, wietrzny wietrze, zabierz ze sobą wszelki smutek, jak kurz z dróg.
Wietrze, pomóż mi zagłuszyć ten ból, zabierz ze sobą dym starych myśli.
Zabierz go ze sobą, wietrze, do odległych brzegów nieziemskich światów, do rajskich lasów, gdzie dzień po roku wiatr jest potężny, niczym starożytny bóg.
To tak, jakby rzeczywistość ściskała mnie w imadle, przestrzeń rozpada się na kawałki, gdzie światło księżyca srebrzy piaski tych odległości, których ludzka dusza nie znała.
I wędruję tam jak we śnie, zbierając jak bystry numizmatyk okrągłe monety w każdej chwili, gdy przebywam poza wszelkimi ramami.
Zabierz go ze sobą, wietrzny wietrze, zabierz ze sobą wszelki smutek, jak kurz z dróg.
Wietrze, pomóż mi zagłuszyć ten ból, zabierz ze sobą dym starych myśli.
Zabierz go ze sobą, wietrze, do odległych brzegów nieziemskich światów, do rajskich lasów, gdzie dzień po roku wiatr jest potężny, niczym starożytny bóg.
Światło muzyczne brzmiało jak kryształ, a kontur malował niebiańskie światło.
Szukać tego, co bezpiecznie ukryte w liściach, wędrować wiecznie, niczym akosfera, wznosząc się ponad tę gwiaździstą pustkę, gdzie płonie ogień i panuje pokój.
Do tych miejsc, gdzie byłem na świecie sam, gdzie śmierć nie ma mocy, ból jest nieznany.
To jak sen we śnie, jeden z najwyższych stopni.
Chcę spędzić więcej godzin wśród tych wysokości.
Niech wiatr wzniesie się nad ziemię, Niech Droga Mleczna pogrąży się w koleinie.
Czas na chwilę zwolni swój bieg, nie zataczając się w pętli, i sprawi, że oprawa zajaśnieje żarem, krążąc nad nami jak kula planetarna.
I tutaj nie ma znaczenia wszystko, co się wydarzyło i ile punktów zdobyłeś.
Z pyłu gwiezdnego utkano skrzydła, planowany jest lot tam, gdzie rzeczywistość jest niedostępna dla jakichkolwiek zakazów, tam, gdzie spotykają się inne brzegi.
Zabierz go ze sobą, wietrzny wietrze, zabierz ze sobą wszelki smutek, jak kurz z dróg.
Wietrze, pomóż mi zagłuszyć ten ból, zabierz ze sobą dym starych myśli.
Zabierz go ze sobą, wietrze, do odległych brzegów nieziemskich światów, do rajskich lasów, gdzie dzień po roku wiatr jest potężny, niczym starożytny bóg.