Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
И все, что есть - это вечер, где над нами закат Алет. И куда ведет тропинка меж тополей?
А ты как Алиса где-то в стране чудес, вокруг лес. . .
И больше нас не тяготит вина, пробудем с тобой здесь до темна.
И пока совсем неизвестно нам, это все пролог или финал.
Мы одни, мы совсем одни.
Тают в мягкой дымке смога города огни.
Вдалеке, где-то вдалеке, если от старых проблем бежать, то лучше налегке.
Налегке, налегке, налегке, налегке.
-Налегке, налегке, налегке.
-Мы уйдем из этой серой каменной палатки, там, где неустойки или неполадки, а причин радоваться кот наплакал, по бурелому да бую раком.
Мы из Вавилона, мы тихо сапа, и уйдем однажды, вернуться дабы туда, где солнце согреет пляж и вода блестит, будто покрыта лаком.
Прошлое былое за спиной растает, хотя бы ненадолго его оставив, мы уйдем туда, где течет река, перекликается в зелени птичья стая.
Мораль простая: дошли до стадии, когда необходимо нам поставить паузу.
К свету из этих тесных помещений, прочь от тонущих в пыли -погрязлов. -Мы одни, мы совсем одни.
Тают в мягкой дымке смога города огни.
Вдалеке, где-то вдалеке, если от старых проблем бежать, то лучше налегке.
Налегке, налегке, налегке, налегке.
Налегке, налегке, налегке.
Tłumaczenie na język polski
I wszystko, co istnieje, to wieczór, gdy zachód słońca Alet jest nad nami. A dokąd prowadzi ścieżka pomiędzy topolami?
I jesteś jak Alicja gdzieś w Krainie Czarów, otoczona lasami. . .
I nie będziemy już dłużej obciążeni winą; zostaniemy tu z tobą aż do zmroku.
I na razie w ogóle nie wiemy, czy to wszystko prolog, czy finał.
Jesteśmy sami, jesteśmy zupełnie sami.
Światła miasta topią się w miękkiej mgle smogu.
Daleko, gdzieś daleko, jeśli uciekasz od starych problemów, lepiej iść na luzie.
Lekko, lekko, lekko, lekko.
-Lekko, lekko, lekko.
-Wyjdziemy z tego szarego kamiennego namiotu, gdzie są kary lub awarie, a kot płakał z powodów do radości, z powodu brązowego i boi raka.
Jesteśmy z Babilonu, spokojnie wyjeżdżamy i pewnego dnia wyruszymy, by wrócić tam, gdzie słońce ogrzewa plażę, a woda błyszczy jakby pokryta lakierem.
Przeszłość rozpłynie się za nami, pozostawiając ją chociaż na chwilę, udamy się tam, gdzie płynie rzeka, w zieleni stado ptaków nawoływa do siebie.
Morał jest prosty: dotarliśmy do etapu, w którym musimy się zatrzymać.
W stronę światła tych ciasnych pomieszczeń, z dala od bagnistych, tonących w pyle. -Jesteśmy sami, jesteśmy zupełnie sami.
Światła miasta topią się w miękkiej mgle smogu.
Daleko, gdzieś daleko, jeśli uciekasz od starych problemów, lepiej iść na luzie.
Lekko, lekko, lekko, lekko.
Lekko, lekko, lekko.