片道夜行

Gaszą czerwone światła i niejednoznaczny gatunek zostaje pochłonięty, i chociaż się prześlizguję, to jeszcze nie noc. Za światłem jest znak snu. Celem, do którego dążę, jest twoja obecność. Wybieram się w podróż w jedną stronę, dysząc, by biec. To słońce jadę w oddali. Impuls, który wciąż barwi jutro, którego nikt nie widzi. Za zaklęciem Boga, to słońce, które płynie tak daleko. Popęd, który wciąż to barwi jutro, którego nikt nie zobaczy, z którego jestem dumny. Podróż w jedną stronę, jeśli uda mi się przezwyciężyć pokusy, jakie niosą ze sobą latarnie drogowe, mogę przejechać przez korki i prześliznąć się przez nie. Uroczystości, które po nich nastąpi. Im bardziej pragnę, tym bardziej rozłączy mnie następny poranek. Im bardziej pragnę, tym częściej natrafiam na patos. Patos rzeczy, które się zmieniają. Droga w jedną stronę, ta cyberprzejazd na drugą stronę. To zakończenie, o którym nie mogę nikomu powiedzieć, widzisz, noc schodzi na miłość i nienawiść. Jednokierunkowa droga, to słońce, które jedzie po drugiej stronie, impuls, który wciąż dumnie koloruje jutro, którego nikt nie widzi. Spójrz, noc wkrótce się rozwiąże. To słońce, które płynie w oddali. Że jutro, którego nikt nie zobaczy. Pragnienie nadal dumnie koloruje podróż w jedną stronę.