truman show

Yeah! Yeah.

Na ekranach wszyscy piękny mają uśmiech. Dopasowany garnitur i modną suknię.

Może też się tam odnajdę, przecież mam kilka zalet. Przede wszystkim dobrze udaję.

Sztuczne światła już mnie męczą, ale nie zgaszę ich.

Przyzwyczajam się do fleszy, żebym mógł z nimi żyć. Całe życie przypomina jeden wielki green screen.

Szkoda, że nie wrzucam na niego samric. Jest stop. Świat się kręci dalej.

Uśmiech mam, jakbym grał w reklamie. Cały czas czuję się jak na planie.

Zmień na lepsze coś. Nie żyj w Truman Show. A zmian nie lubię.

Lepiej jak nic robić z tym nie muszę.

Życie mam trochę jak teleturniej bez odpowiedzi na pytania trudne.

Miliony pytań. Nie pytanie o milion panie Hubercie.

Plan B, bo chyba znów coś nie wyszło.

Awanturę o kasę z moim portfelem prowadzę, a mógłbym zostać już influ zamiast do majka drzeć japę. Ale dla mnie jest okej.

Mam życie jak w serialu Noc i dzień. Reflektory na mnie kręcą nowy take.

A mi tak dobrze, w sumie jest okej. Nie obiecywali, że będzie łatwo.

Światła zgasły, a ja nie mogę zasnąć. Ekipa z planu zeszła w sumie już dawno.

A ja gram dalej w swoim programie i będę dalej grać.

I będę dalej grać. Jest stop. Świat się kręci dalej.

Uśmiech mam, jakbym grał w reklamie. Cały czas czuję się jak na planie. Zmień na lepsze coś.

Nie żyj w Truman Show. A zmian nie lubię.

Lepiej jak nic robić z tym nie muszę.

Życie mam trochę jak teleturniej bez odpowiedzi na pytania trudne.