Inne utwory od Şiir!
Inne utwory od Xir
Opis
Producent: Gökdeniz Karakaya
Autor tekstów: Sefa Kaya
Autor tekstów i kompozytor: Gökdeniz Karakaya
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Bazen yalnızca ait olamayışımı hissediyorum.
Sağa sola, belki de varoşa ve daha binlerce iklimin hiçbir tarafına ait olamayış.
Belki de kifayetsizlik hissediyorum aileyle.
Ait olabilen herkesten daha ölümlü ve zayıfız.
Bu dert -bizimle geçiyor bir sonraki yıla. -"Artık yakamı bırak!
" diye bağırdım dün akşam aynaya karşı.
Ben artık o ben değilim ve bir önceki sayfa yabancı.
Yine de gönlümdekini cebimdeki gibi kolay harcayamazdım.
Ben de elimdekini bir kenara bırakıp bu kirli parçaya yazdım.
Eminim bu benim hatam.
Tanıştığım her yeni yüzün teni batak ve saplanma korkusuna yenik adam, mazisiyle boğuşurken evi kadar daralır ruhu.
Anıları kumar masası, onun eli vasat.
Şu garipleri masallarını derin azap duyarak hatırlarken her yeri basar bu kuşku. Artık yakamı bırak! Biri biter, diğeri başlar.
Ciğerim hassas, diyelim ahbap ki yerin hasta olmasa da ruhum sen kokan gömlekler giyer inatla.
Çiğ kemik maçlar, liseli aşklar, yitin inançlar, bir senin akşam vaktinde çilesi baş tacı bir ses.
-Gökkuşağını koy içime. -Gülü gerçekten seversen dikeni batmaz, ah.
Ölümden öte köy var mı?
Onlar da doğru diyeni kovar mı?
-Yakamı bırakmıyor bu zoraki hovardalık.
-Oynadığım aklıma gelen tüm sayfalar çizildi, defterler bitirdim çok.
Aslında aklımda gizli bir sinsinin lafıyla hareket ettiğim çok. Har vurup gittiğim kapılar kapandı.
Yüzümü almayış nefretim yok.
Aklımın çitliğin içinde riskli bir gecede harcadığım çocuktum o. Durum bu.
Ya, durum bu. Hayallerime tutundum.
Çektim burnumu, utkungdum, tutuldum.
Ya, durum bu.
Hafızama yeni şeyler attım.
Salağa yattım, bayağı yaktım. Kafaları onlar susturur, ben anlattım.
Neler yaptım? Allah'ım affet beni. Hiçbir türlü rahat etmedim. Çekiyorum lanetleri.
Hepsine alet benim. Çok anlattım.
Bu gece kaldırdım ne varsa düşüren beni yere.
Umrumda değil nerede olursa olsun lan yanımda efkar hep kanımda zehir. Bu döngüde yaşamak değil de ne? Yeah, yeah.
Başlatma oyununa baby. Motomit boynunu eğme. Yeah, yeah.
-Artık yakamı bırak! -Ölümden öte köy var mı?
Onlar da doğru diyeni kovar mı?
Yakamı bırakmıyor bu zoraki hovardalık.
Sonra insanların bir şeyi, bir yeri ya da birine ait olmak için feda ettiklerine bakıyorum.
Hastalık bir ahengi sürdürmek için sevmekten, yaşamaktan, söylemekten vazgeçtiklerine.
Belki de olması gereken budur.
Belki de ait olamayışım nimetimdir.
Ait olmak ya da olmamak.
İşte bütün mesele bu.
Tłumaczenie na język polski
Czasami po prostu czuję, że nie pasuję.
Niemożność przynależności do żadnej strony świata, lewej czy prawej, może przedmieść, czy tysięcy innych klimatów.
Może czuję się nieodpowiedni w stosunku do rodziny.
Jesteśmy bardziej śmiertelni i słabsi niż ktokolwiek inny, kto mógłby należeć.
Ten kłopot przechodzi z nami na kolejny rok. -"Puść mnie teraz!
„Krzyknęłam wczoraj wieczorem przed lustrem.
Nie jestem już tym, kim ja i poprzednia strona jesteśmy obcy.
Mimo to nie mogłem tak łatwo wydać tego, co miałem w sercu, jak w kieszeni.
Odłożyłem więc to, co miałem w ręku i napisałem na tym brudnym kawałku.
Jestem pewien, że to moja wina.
Cera każdej nowej twarzy, którą spotykam, jest bagnista, a człowiek ulega strachowi, że utknie, a zmagając się z przeszłością, jego dusza staje się tak wąska jak jego dom.
Jego wspomnienia dotyczą stołu do gry, jego ręka jest przeciętna.
Wspominając z głębokim bólem opowieści tych dziwnych ludzi, wszędzie dominuje ta wątpliwość. Teraz puść mnie! Jedno się kończy, drugie zaczyna.
Moje płuca są wrażliwe, powiedzmy przyjacielu, nawet jeśli nie jestem chora, moja dusza będzie uparcie nosić koszulki pachnące tobą.
Surowe mecze, licealne romanse, utracone przekonania, głos, którego cierpienie jest najważniejsze w twoim wieczornym czasie.
-Włóż we mnie tęczę. -Jeśli naprawdę kochasz różę, jej ciernie nie będą szczypać, ach.
Czy istnieje wioska poza śmiercią?
Czy zwalniają także tych, którzy mówią prawdę?
- Ta wymuszona rozrzutność mnie prześladuje.
-Każda strona, na której grałem, była narysowana, skończyłem wiele zeszytów.
Tak naprawdę często działam, mając w głowie słowa tajnego podstępu. Drzwi, do których tak bardzo dążyłem, są zamknięte.
Nie mam żadnej nienawiści za to, że nie zabrałem swojej twarzy.
Był dzieckiem, które spędziłam ryzykowną noc w żywopłocie mojego umysłu. Taka jest sytuacja.
Tak, taka jest sytuacja. Trzymałam się swoich marzeń.
Pociągnąłem nosem, zostałem utkung, zostałem schwytany.
Tak, taka jest sytuacja.
Zapamiętuję nowe rzeczy.
Głupio spałem, mocno się poparzyłem. Wyciszają umysł, mówiłem ci.
Co zrobiłem? Boże przebacz mi. Wcale nie czułem się komfortowo. Cierpię klątwy.
Jestem narzędziem dla nich wszystkich. Powiedziałem ci wiele.
Dziś wieczorem podniosłem wszystko, co sprawiło, że upadłem na ziemię.
Nie obchodzi mnie to, gdziekolwiek on jest, moje myśli zawsze są trucizną we krwi. Co jeszcze nie żyje w tym cyklu? Tak, tak.
Kochanie, do gry początkowej. Motomit, nie zginaj szyi. Tak, tak.
-Puść mnie teraz! -Czy istnieje wioska poza śmiercią?
Czy zwalniają także tych, którzy mówią prawdę?
Ta wymuszona rozrzutność mnie prześladuje.
Potem patrzę, ile ludzie poświęcają, aby należeć do czegoś, miejsca lub kogoś.
Tym, którzy rezygnują z kochania, życia i mówienia, aby zachować chorą harmonię.
Może tak właśnie powinno być.
Może moja niezdolność do przynależności jest moim błogosławieństwem.
Należeć czy nie należeć.
O to właśnie chodzi.