Cuando Te Veo

Jakby powietrze wokół stało się gęstsze, słodkawe, z elektrycznością na czubkach palców. Wszystko jakby zwalnia, gdy wzrok zatrzymuje się na kimś niebezpiecznie długo. W piersi to samo drżenie, kiedy nie wiesz – to już miłość, czy wciąż tylko oddech obok. Jest w tym coś świętego i trochę szalonego: jakby niebo otwierało się tuż nad głową, ale nie po to, by zbawić, tylko po to, by pokazać – oto uczucie, które zamienia człowieka w błyskawicę. Chce się w tym rozpuścić, nie bać się, nie ukrywać, pozwolić ciału i duszy mówić jednym językiem. I niech czas znów nie nadąża za pulsem, a strachy szepczą swoje niepokojące historie – wszystko tonie w jednym spojrzeniu. W nim rysuje się nowy świat, w którym niczego więcej nie trzeba wyjaśniać. Tylko patrzeć. Tylko czuć.