Обманула

Miłość wybucha tu jak zapałka – szybko, jasno i z poparzeniem. W powietrzu pachnie jesienią, urazą i czymś metalicznym, jakby serce naprawdę mogło dzwonić z bólu. Słowa ranią, róże kłują, a liście spadają dokładnie synchronicznie z zaufaniem. Wszystko dramatycznie, po rosyjsku, z przejęciem i odrobiną teatru – jakby scena, na której kurtyna już opuszczona, ale aktor wciąż nie może odejść. I tak, w tej historii oczywiście winna jest „ona”. Ta sama z rudymi włosami, białą sukienką i oczami, które teraz śnią się nawet tapetom w sypialni. Ale pod tym głośnym „zdradziła” słychać coś innego – nie złość, a rozpaczliwe niezrozumienie, jak z miłości znowu powstała tragedia.