gece boyu

Piąta rano to ta godzina, kiedy wszystko wydaje się możliwe i jednocześnie bezsensowne. Miasto jeszcze nie obudziło się, ale wewnątrz już szumi – nie kofeiną, lecz resztkami cudzej skóry na pamięci. Tam, gdzie pasja udaje miłość, a samotność udaje, że się dobrze bawi. W powietrzu unosi się zapach bezsenności, zbyt głośny dla ciszy sypialni. Wszystko jest proste: ciało szuka zapomnienia, serce – usprawiedliwienia, a poranek, jak zawsze, znajduje oboje w jednym łóżku z poczuciem winy i słodkiego przedawkowania.