Inne utwory od Genco Arı
Opis
Czasem cisza jest jak dziwny dar od wszechświata. Najpierw cieszy: telefon milczy, nikt nie przeszkadza, można po prostu istnieć bez wyjaśnień i list rzeczy do zrobienia. Ale potem ten przytulny nastrój zamienia się w lekkie echo – niby spokój, a gdzieś w środku porusza się zaniepokojone zwierzątko: a może po prostu zapomnieli? I wtedy zaczyna się cicha drama bez widzów – ze wzdychaniami, autoironią i lekkim szaleństwem w pakiecie. Muzyka jakby oddychała tym stanem: na zewnątrz gładka twarz, wewnątrz sztorm przyjętych porażek i pojednań. W końcu nie każdą bitwę trzeba wygrać. Czasem wystarczy po prostu odsunąć się na bok, zająć swój kąt i pozwolić światu trochę się kręcić bez udziału. Słowa i muzyka: Burak Kut Producent: Cenko Arı Reżyser: İzzet Başlak Asystent: Dilara Çakıroğlu, Haluk Çoluk Kolor: Mert Aytaş Kamera i sprzęt oświetleniowy: wypożyczalnia kamer 24/7 Materiały artystyczne: Süksse Organizasyon Moda i projektowanie kostiumów: Suzan Tokgöz
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Çok tuhaf bugün telefon çalmıyor.
Arayan olmuyor.
Merak edenler de yok.
Bir yandan iyi hoşuma gidiyor sessizliğin sesi. Kalbim sanki yalnızlık heveslisi.
Sonra bir garip unutulma korkusu sarıyor beni.
Sorma ben nasıl neden bu hale geldim?
Hafif delirdim.
Ne oldu sorma.
Kendime savaş açtım, yenildim.
Cesur değildim.
Sebebini sorma.
Belli ki çok az süre direndim.
Çabuk pes ettim.
Kader mi sorma.
Ben ne yazılmışsa kabul ettim.
Hal böyleyken köşeme çekildim.
Ah canım yine hiçbir şey çekmiyor.
İçimden gelmiyor.
Hesap soranlar da yok.
Hak ettin dedi. Zoruma gidiyor.
Kim kaderi bilir ki?
Belki zorunlu tercih meselesi.
Sonra bir umut, bir dayanma kuvveti geliyor gibi.
Sorma ben nasıl, neden bu hale geldim?
Hafif delirdim.
Ne oldu sorma.
Kendime savaş açtım, yenildim.
Cesur değildim.
Sebebini sorma.
Belli ki çok az süre direndim.
Çabuk pes ettim.
Kader mi sorma.
Ben ne yazılmışsa kabul ettim.
Hal böyleyken köşeme çekildim.
Tłumaczenie na język polski
To bardzo dziwne, że telefon dzisiaj nie dzwoni.
Nikt nie dzwoni.
Nie ma ludzi, którzy są ciekawi.
Z jednej strony bardzo lubię dźwięk ciszy. To tak, jakby moje serce pragnęło samotności.
Potem ogarnia mnie dziwny strach, że zostanę zapomniany.
Nie pytaj mnie, jak i dlaczego się taki stałem?
Trochę zwariowałem.
Nie pytaj, co się stało.
Wypowiedziałem sobie wojnę i zostałem pokonany.
Nie byłem odważny.
Nie pytaj dlaczego.
Najwyraźniej opierałem się bardzo krótko.
Szybko się poddałem.
Nie pytaj, czy to przeznaczenie.
Zaakceptowałem wszystko, co zostało napisane.
W związku z tym wycofałem się do swojego kąta.
Ojej, już nic mi nie przeszkadza.
Nie mam na to ochoty.
Nie ma ludzi, którzy mogliby ich pociągnąć do odpowiedzialności.
Powiedział: „Zasługujesz na to”. Jest mi ciężko.
Kto zna przeznaczenie?
Być może jest to kwestia wymuszonego wyboru.
Wtedy wydaje się, że jest nadzieja, przychodzi siła wytrwałości.
Nie pytaj mnie, jak i dlaczego się taki stałem?
Trochę zwariowałem.
Nie pytaj, co się stało.
Wypowiedziałem sobie wojnę i zostałem pokonany.
Nie byłem odważny.
Nie pytaj dlaczego.
Najwyraźniej opierałem się bardzo krótko.
Szybko się poddałem.
Nie pytaj, czy to przeznaczenie.
Zaakceptowałem wszystko, co zostało napisane.
W związku z tym wycofałem się do swojego kąta.