Inne utwory od Tananai
Opis
Bywa, że świat nagle staje się zbyt głośny. Jakby ktoś wykręcił głośność emocji na maksimum, i teraz każde dotknięcie jest jak błysk, każdy błąd jak wybuch fajerwerków w zamkniętej przestrzeni. Wszystko jest zbyt ostre, zbyt żywe, zbyt prawdziwe. I w tym chaosie chce się po prostu przytulić do kogoś, kto też sobie nie radzi, kto też stracił koordynaty, ale wciąż oddycha obok. Miłość tu to nie różowe tło, tylko pole po bitwie. Z siniakami, z oparzeniami, z „przepraszam” na wydechu. Ale może na tym właśnie polega jej szczerość: dwoje ludzi zmęczonych życiem i tak wybiera trzymać się razem. Nawet jeśli dom dawno zniszczyła burza – oni zostają, budują z gruzów tymczasowe schronienie i nazywają je „domem”.
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Io sono il cane che si perde nello spazio, il primo bacio, l'ultimo imbarazzo.
E sento il gran casino che mi scoppia dentro, un attentato fatto a sangue freddo che in questo mondo indifferente perdo.
È certo.
Abbracciami se anche tu come me sei figlio di una notte di proiettili in un teatro di possibilità. Oh, guardaci, per l'amore
Dio perdonaci per averlo ucciso senza pietà, per averlo maltrattato con ferocia come pugili impazziti sul ring.
Siamo aperti in due, due tagli come
Praterii.
Noi siamo le crepe che si aprono sul ghiaccio, il timbro del locale sul tuo braccio.
Noi oggi parliamo di sold out e poi crolliamo per la rivoluzione sul divano, dimenticando che dimentichiamo.
Abbracciami se anche tu come me sei figlio di una notte di proiettili in un teatro di possibilità.
Oh, guardaci, per l'amore Dio perdonaci per averlo ucciso senza pietà, per averlo maltrattato con ferocia come pugili impazziti sul ring.
Siamo aperti in due, due tagli come
Praterii.
Questo è il bello dentro gli agonismi e le agoni, sputi in faccia da lavanderie, dove non c'è casa è casa mia.
Tagli aperti come Praterii, dove non c'è casa è casa mia.
Tłumaczenie na język polski
Jestem psem, który gubi się w przestrzeni, pierwszym pocałunkiem, ostatnim zawstydzeniem.
I czuję, jak eksploduje we mnie wielki bałagan, zimnokrwisty atak, który tracę w tym obojętnym świecie.
To pewne.
Uściskaj mnie, jeśli i ty, tak jak ja, jesteś synem nocy kul w teatrze możliwości. Och, spójrz na nas, z miłości
Boże, przebacz nam, że zabiliśmy go bez litości, że znęcaliśmy się nad nim z zaciekłością, jak szaleni bokserzy na ringu.
Jesteśmy otwarci w dwóch, dwóch cięciach
Łąki.
Jesteśmy pęknięciami otwierającymi się na lodzie, pieczęcią klubu na twoim ramieniu.
Dziś mówimy o wyprzedaniu, a potem upadku na rewolucję na kanapie, zapominając, że zapominamy.
Uściskaj mnie, jeśli i ty, tak jak ja, jesteś synem nocy kul w teatrze możliwości.
Och, spójrz na nas, na miłość Boską przebacz nam, że go bez litości zabiliśmy, że znęcaliśmy się nad nim z zaciekłością, jak szaleni bokserzy na ringu.
Jesteśmy otwarci w dwóch, dwóch cięciach
Łąki.
Takie jest piękno zawodów, a konkursy, plucie w twarz z pralni, gdzie nie ma domu, jest moim domem.
Otwarte kroje jak Praterii, gdzie nie ma domu jest moim domem.