Zakazany owoc

Gęsty, żartobliwy wir głośnych riffów i ochrypłego świętego buntu – jakby ktoś postanowił ugotować w garażu zakazany koktajl z techno, metalu i ochrypłego hip-hopu, a następnie podsmażył go na dużym ogniu drum machine. Wokal rozrywa obraz na strzępy: to demoniczny śmiech, to spowiedź podniesionym tonem, to grubiański żart, który jednocześnie jest zabawny i lekko niepokojący. Powtarzające się frazy są jak zaklęcie, które nie pozwala zasnąć i sprawia, że głowa zaczyna bić w rytm.

Tutaj dominują zakazy i pokusy:„twarde i miękkie”,„zakazany owoc”, sceny, w których ksiądz zrzuca sutannę i zaprasza do tańca – wszystko to wygląda jak karykaturalny jarmark religijnych niepokojów. W środku – zjadliwa ironia wobec obcych obyczajów: zakazami próbuje się rządzić, a na dole, w garażu, kręci się inny kult – głośniejszy, grubszy, szczerszy. W tym konflikcie słychać niemal dziecięcą radość – no tak, można się kłócić, można żartować na granicy, najważniejsze to nie stracić rytmu.

Żarliwy, lekko prowokacyjny dziennik nocnych koszmarów: po pierwszej zwrotce pozostaje wrażenie, że gdzieś z tyłu rozgrzany do czerwoności smok tańczy lambadę, a na scenie odbywa się karnawał rannych aniołów i klaunów. Muzyka jakby mruga okiem i szeptem proponuje: przestań wierzyć we wszystkie te instrukcje, włącz bit i sprawdź, kto wyjdzie tańczyć.