Inne utwory od Gauvain Sers
Opis
Czasami wydaje się, że Paryż to nie miasto, a egzamin z przetrwania. Ktoś przyjeżdża tam z walizką, ktoś z marzeniami, a ktoś z gitarą i uporem zamiast dyplomu. Nie ma tu blasku witryn sklepowych i filtrów Instagrama, tylko hałas metra, makaron z supermarketu i wiara, że słowo śpiewane z głębi serca jest cenniejsze niż jakakolwiek moneta.
Historia nie opowiada o zwycięstwach, ale o drodze do nich. O tych, którzy dorastali przy dźwiękach starego radia, kłócili się z rodzicami o wolność, a potem postanowili udowodnić całemu światu, że piosenki z akcentem też mogą brzmieć głośno. W tym rytmie jest trochę nostalgii, trochę zuchwałości i cały kraj w plecaku. Paryż nie przyjął wszystkich, ale tych, którzy nie bali się„wznieść się” tam na poważnie.
Produkcja: Beau Regard Production
Reżyser: Stefan Ridar
Producent: Borhane Mallek
Asystent realizacji: Baptiste Blanche
Operator: Maxim Kol
Asystent operatora: Matthias Lambert
Kierownik działu elektrotechnicznego: Marc Leival
Charakteryzacja: Lea For
Projektant modeli 3D: Angeran TARTONN
Obraz: Jules SIMEREY
Montaż: Stéphane Ridard
Korekcja kolorów: Tristan Vestil
Efekty wizualne: Agaprod
Reżyser-inscenizator: Sylvain Bacana
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
J'ai grandi loin des caméras dans une famille de classe moyenne, sympathisante
Che Guevara,
Dylan et Souchon dans la chaîne.
Y avait les Guignols dans le salon et dans la cuisine quelques cris. Je faisais les cent pas, mon fiston, alors je suis monté à
Paris. J'avais pas vu tous les Godard et pas lu Shakespeare en anglais.
Je trimballais juste ma vieille guitare dans les labyrinthes de Châtelet.
On me disait que c'était pas mon monde et que mes rêves étaient hors de prix.
Je voulais décrocher la Joconde, alors je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Pas de cuillère d'argent dans la bouche, mais le stylo entre les dents.
Il fallait à tout prix faire mouche pour clouer le bec des méprisants. C'était l'école de la débrouille dans les rues du
Monopoly. On a surtout bouffé des nouilles quand on est montés à Paris.
C'était pour chanter toutes les nuits que j'ai troqué mon code postal.
Mais je ne mettrai jamais sous le tapis mes origines originales.
Des fonctionnaires et des prolos, de ceux qui t'apprennent la vraie vie.
Ils m'appellent tous le Parigo depuis que je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Montés à Paris.
Je suis un gamin de la middle class qui a connu l'enfance sans écran.
Et comme j'étais le plus petit de la classe, j'avais des rêves un peu trop grands.
Mais même après les disques d'or, ce qui me fait chialer aujourd'hui, c'est te raconter quand tu t'endors pourquoi je suis monté à Paris.
Remonter les manches, monter sur les planches, déballer ma vie et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Griffonner des vers, chanter mes colères, mes utopies et celles de ceux qui ne sont pas montés à Paris.
Montés à Paris.
Tłumaczenie na język polski
Dorastałem z dala od kamer, w wspierającej rodzinie z klasy średniej
Che Guevary,
Dylan i Souchon w łańcuchu.
W salonie byli Guignolowie, a w kuchni kilka krzyków. Chodziłem tam i z powrotem, synu, więc podszedłem
Paryż. Nie widziałem wszystkich Godardów i nie czytałem Szekspira po angielsku.
Po prostu taszczyłem swoją starą gitarę po labiryntach Châtelet.
Powiedziano mi, że to nie mój świat i że moje marzenia są bezcenne.
Chciałem wygrać Mona Lisę, więc pojechałem do Paryża.
Zakasuję rękawy, wychodzę na scenę, rozpakowuję życie swoje i tych, którzy nie byli w Paryżu.
Bazgrolę wiersze, śpiewam moją złość, moje utopie i te, które nie były w Paryżu.
Żadnej srebrnej łyżki w ustach, ale pióro między zębami.
Trzeba było za wszelką cenę trafić w cel, aby zamknąć dzioby pogardliwym. To była szkoła zaradności na ulicach
Monopol. Kiedy jechaliśmy do Paryża, jedliśmy głównie makaron.
To było śpiewanie każdej nocy, kiedy handlowałem swoim kodem pocztowym.
Ale nigdy nie zamiatam moich pierwotnych korzeni pod dywan.
Urzędnicy państwowi i prole, ci, którzy uczą cię o prawdziwym życiu.
Odkąd pojechałem do Paryża, wszyscy nazywali mnie Parigo.
Zakasuję rękawy, wychodzę na scenę, rozpakowuję życie swoje i tych, którzy nie byli w Paryżu.
Bazgrolę wiersze, śpiewam moją złość, moje utopie i te, które nie były w Paryżu.
Zmontowane w Paryżu.
Jestem dzieckiem z klasy średniej, które przeżyło dzieciństwo bez ekranu.
A ponieważ byłam najmniejsza w klasie, miałam marzenia, które były trochę za duże.
Ale nawet po zdobyciu złotych płyt płaczę dziś, gdy zasypiam, gdy zasypiam, dlaczego pojechałem do Paryża.
Zakasuję rękawy, wychodzę na scenę, rozpakowuję życie swoje i tych, którzy nie byli w Paryżu.
Bazgrolę wiersze, śpiewam moją złość, moje utopie i te, które nie były w Paryżu.
Zmontowane w Paryżu.