Fin de ce monde

Świat znów oszalał – wystarczy włączyć wiadomości, a serce zaczyna bić jak bas w starym utworze: głośno, nerwowo, nie w rytmie. Wydaje się, że wszyscy ci ważni ludzie na górze grają w szachy ludźmi, a pionki są żywe, zmęczone, złe. Ale pod tym szumem wiadomości słychać głos, który nie ogłupiał cynizmem. Głos, który wciąż czuje, choć dawno nauczył się ukrywać ból za rymami i dymem.

Nie chodzi tu o heroizm – chodzi o przetrwanie. O lodówkę, w której może stać zarówno mleko, jak i grzech. O ulice, na których policja nie jest ochroną, a punktem, który lepiej ominąć. O migrantach, których nazywają„oni”, ale którzy są„my”. I o tym, jak inspiracja powraca nie ze światła, ale ze złamanego serca.

W tym brzmieniu słychać zmęczenie światem i desperacką chęć, by jednak nie milczeć. Nawet jeśli po wiadomościach chce się wszystko wyłączyć do diabła.