Dacă ar fi să murim

Miłość nie brzmi tu jak czułość – raczej jak przysięga. Uroczysta, jakby wypowiedziana pod kopułą kościoła, gdzie nawet powietrze drży od powagi chwili. Każdy wers nie jest o romantycznej miłości, ale o przysiędze, że pozostaną razem, mimo wszystko, nawet jeśli„wszystko” oznacza śmierć. I naprawdę wierzy się, że ta dwójka rzeczywiście poszłaby razem do Boga, w objęciach, uparcie i do końca.

W melodii wyczuwa się ten rzadki spokój, kiedy strach znika – pozostaje tylko ciepło i nieuchronność. Nie da się tego napisać dla efektu. To jak stary srebrny pierścień: zmatowiał, ale stał się tylko cenniejszy.