greener

To niesamowite, jak poranne światło potrafi być delikatne do granic bezczelności. Przenika przez zasłony, porusza rzęsami, rysuje na skórze złote plamki – i jakby szepcze: żyj, póki możesz, nie myśl o głupotach. Wszystko, co proste, nagle staje się wieczne – śmiech, którego nie da się powtórzyć dwa razy tak samo, zwyczajowy ruch ramienia, gdy ktoś jest blisko, i spokój, którego nawet strach przestraszyć.

A potem – ogród. Ten sam, który rośnie nie na grządkach, ale w sercu. Ziemia jest ciepła, deszcz pada w odpowiednim czasie, a każde słowo jest jak ziarno, które może wykiełkować, jeśli nie będzie się nim dręczyć wątpliwościami. Wszystko jest kruche, wszystko jest prawdziwe, a to sprawia, że jest szczególnie piękne. Czasami miłość to po prostu podlewanie. Nawet jeśli nie ma pewności, że coś wyrośnie.