목소리

To tak, jakbyś zanurzał się w sen, w którym wszystko się rozpływa – granice, słowa, nawet oddech. Głos brzmi tak, jakby nie dochodził z głośników, ale z wnętrza głowy, jak echo własnych myśli po nieprzespanej nocy. On nie śpiewa – hipnotyzuje, zagmatwa, jakby proponował układ bez słów: oddaj trochę spokoju, a otrzymasz poczucie nieskończoności.

Rytm wciąga do środka jak ciepły lejek: trochę kosmosu, trochę klubowej atmosfery, trochę tej melancholii, kiedy chce się tańczyć, ale z jakiegoś powodu z zamkniętymi oczami. I wydaje się, że jeśli nie będziemy się opierać, muzyka po prostu weźmie nas za rękę i zaprowadzi tam, gdzie wszystko rozpadnie się na światło, dźwięk i oddech.