Drogba

Hałas ulic stał się jakby ścieżką dźwiękową do partii szachowej, w której figury poruszają się szybko, a stawki są zawsze zbyt wysokie. Tutaj strategia pachnie prochem, sukces mierzy się w koniach mechanicznych, a szacunek zdobywa się nie słowami, ale stalowymi nerwami. Świat, w którym każdy ruch może stać się matem, a nawet muzyka brzmi jak szelest banknotów i ryk silnika na starcie.

Brutalna poezja pod basem, w której betonowe podwórka rozmawiają językiem Rolexa i Glocka. Ani centymetra iluzji – tylko przetrwanie, kod ulicy i zimne„albo ty, albo ciebie”. Ale pod całą tą surowością słychać nie tylko wyzwanie, ale i dziwną szlachetność – jakby uliczna prawda, jakkolwiek brutalna, była jednak uczciwsza niż jakiekolwiek błyszczące kłamstwa.