JARI KASAR

Palce są tak szorstkie, że można je pomylić z korzeniami – w fabryce, na targu, w pocie czoła. Piosenka pachnie smarem i gorącym żelazem, z chrząknięciem pieroga z najbliższej stołówki i uderzeniem młotka o kowadło sprawiedliwości. Nie ma tu glamouru i zaproszeń na koktajle: tylko szept tłumu, chóralny ryk i rytm, który popycha do przodu silniej niż jakiekolwiek hasła.

Jest w tym ciepła prostota i żartobliwa bezpośredniość: wezwanie, by nie romantyzować, tylko podnieść się z kolan i pracować na swoją przyszłość, ale z wyraźną dozą uporu i ironii – jakby mówiąc: dość patrzenia na Zachód, dość sprzedawania ziemi po kawałku. Głos, jak dłoń w pięści, zapewnia, że siła tkwi w ofensywnych działaniach, a nie w pięknych słowach; i w końcu chce się śpiewać razem z nim, bo czasami szczera złość brzmi lepiej niż wszystkie przemówienia polityczne.