Kalt gemacht

Brzmi chłodno, jakby krople deszczu spadły na szkło, ale przez nie przebija się coś ciepłego i bardzo upartego. Słowa przypominają wewnętrzny monolog pełen wątpliwości, w którym błędy ciągną w dół, a głosy innych stają się zbyt głośne. A jednak wśród tej kruchej ciemności słychać uparte„piszę dalej” – jakby jedyna nitka, która powstrzymuje przed całkowitym zamarznięciem.

Piosenka jest jak list do siebie samego z przyszłości: szczery, nieco surowy, ale z nadzieją, że jednak dogonisz światło. W każdym wersie toczy się walka między poczuciem„niewystarczalności” a cichą obietnicą, że lepsze czasy na pewno nadejdą. I stąd bierze się w niej tyle rozpoznawalnego bólu, a jednocześnie dziwnego pocieszenia: bycie niedoskonałym nie jest wyrokiem, ale drogą.