Ritz

Surowy rytm ulic – głuchy, ciężki, jakby guma na mokrym asfalcie. W każdym wersie słychać zapach betonowych klatek schodowych i szelest banknotów, zbyt ciasno schowanych w kieszeniach. Świat tutaj jest prosty: zadania są stawiane szybko, rozwiązywane bezkompromisowo, a zbędne słowa tylko przeszkadzają. Wszystko jest jak transakcja – bez sentymentów, ale z jasnym zrozumieniem zasad.

Muzyka kołysze jak nocna przejażdżka po obwodnicy, gdzie neon odbija się w przyciemnianych szybach. W tym świetle przechwałki mieszają się z walką o przetrwanie, a zmęczenie brzmi prawie tak samo głośno jak brawura. I pomimo surowości, w utworze wyczuwalna jest energia, której nie da się pomylić z niczym innym: surowa siła, uparty ruch do przodu i lekkie wyzwanie dla każdego, kto zechce przeszkodzić.