Nie was gehört

Miasto pachnie benzyną i basem. W neonach odbijają się twarze ludzi, którzy już dawno nie śpią – tylko się poruszają, liczą pieniądze, sprawdzają telefony i obiecują sobie„jeszcze trochę, a potem wystarczy”. Wszystko szumi, błyszczy, trzeszczy od prędkości. Nie ma tu przypadkowych osób – każdy zna cenę minuty i potrafi zachować twarz, nawet gdy w środku jest pusto.

Świat jest jakby zrobiony ze szkła i dymu: błyszczy, ale tnie. Gdzieś pomiędzy wytwórniami, kodami i„Gucci” kryje się uparte pragnienie przetrwania – pięknie, głośno, bez prawa do słabości. I w tym zimnym blasku jest swój romantyzm: kiedy zamiast snu jest droga, zamiast planu – instynkt, a zamiast przyszłości – tylko migające przed nami światła.