Inne utwory od Kery James
Opis
Produkcja: OLOGRAMMA PRODUCTION
Koordynator produkcji: Yassin Benamar
Kierownik produkcji: Kinshas Morpheus
Asystent producenta: Thai RAW
Reżyser: Manuel Teveni
Asystent reżysera: William Lazareff
Operator: Laurent Lezel
Drugi operator: Lucas Du Santos
Postprodukcja: OLOGRAM STUDIOS
3D: Manuel Teveni
Efekty wizualne: Manuel Teveni i Wael Dousen.
Montaż: Wael Doussen i Manuel Teveni
Korekcja kolorów: Laurent Lezel i Wael Doussen
Kierownik oświetlenia: Noe Dingoyan
Kierownik lokacji: Come Casal
Stylizacja: Kima
MUA: Sybilla
Fotograf scenografii: Fabrice Viotti.
Sprzęt: Fast Ciné Rent
Rekomendacje: Lassana, Le Steak Du Baron, Fast Ciné. Wynajem, studio w mieście
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Ces hypocrites démocrates, j'peux plus m'les voir.
Assassins en costard cravate, j'peux plus les croire. Vois leur monde tel qu'il est dans les yeux d'un
Palestinien. La paix dans la bouche, mais beaucoup d'sang sur les mains.
Deux poids, deux mesures, donneurs de leçons.
Quand ils t'parlent de droits d'l'Homme, ils ne te parlent que d'hommes blancs.
Les autres peuvent bien crever par centaines, par milliers. Tu les verras jamais s'lever si y a rien à piller.
Leurs paroles sont gravées, leurs actes témoignent.
Ils réclament un cessez-le-feu, mais fournissent des armes. Tu trouveras pas plus hypocrites, mesquins, cyniques.
Des tueurs d'enfants dans des costumes d'humanistes.
Mensonges et censure, déclarations et postures.
Adeptes du double langage, du deux poids deux mesures.
Les mêmes qui f'saient la chasse à ceux qui n'se sentaient pas Charlie interdisent à Zineb de s'émouvoir pour les Gazaouis.
Punitions collectives, culte de la vengeance. Ils parlent de terrorisme, mais jamais de résistance.
Guerre des mots, colonisation rhétorique. 1984 n'a plus rien de dystopique.
On n'a plus l'droit d's'offenser, plus d'mots pour s'prononcer.
Endoctrinés d'puis l'lycée, on nous sert du prêt-à-non-penser.
Leurs journalistes, des procureurs qui ont délaissé la raison, perdu la boussole du cœur.
Ils provoquent des famines, bombardent des ambulances, nous crachent à la figure, insultent notre intelligence.
Un enfant s'effondre sous les tirs d'un sniper, d'une balle en plein cœur.
Ils appellent ça une erreur.
Feu sur les casques bleus et que personne ne s'en mêle. Hein, soutien inconditionnel.
L'armée dite la plus morale, celle qui piétine c'qu'ils nomment le droit international, assassine des journalistes pour avoir les mains libres.
Ces faux comme la mort leur donnent le goût de vivre.
Les médias n'informent plus, mais relaient la propagande.
Les as-tu entendu dire que l'oppresseur a l'droit d'se défendre? Leur monde me dégoûte, leur hypocrisie m'déroute.
J'ai peur de n'plus revoir ces visages aimants à Beyrouth.
Les mêmes qui f'saient la chasse à ceux qui n'se sentaient pas Charlie interdisent à Zineb de s'émouvoir pour les Gazaouis.
Hello, I'm Shaban from Palestine.
I'm a student studying computer system engineering.
Uh, I was displaced from the north to south under the occupation of Israel.
Il y a des silences fautifs.
Shaban est mort brûlé vif.
Quelques lignes dans leurs journaux. Ils ont plus de compassion pour les animaux.
J'aurais aimé le rencontrer.
On avait p't-être plein d'choses à s'raconter.
J'me demande c'qu'l'faisait sourire, mais je sais c'qui l'a fait mourir.
P't-être que Shaban avait des projets.
P't-être que Shaban avait des espoirs.
Peut-être que Shaban rêvait de paix.
Je sais que Shaban vivait mes cauchemars. Peut-être que Shaban était amoureux.
Des questions plein la tête, peut-être qu'il était curieux.
Peut-être que Shaban était doux et tendre. Peut-être que Shaban se voyait faire un jour le tour du monde.
Peut-être que Shaban était un artiste. Peut-être que Shaban était un utopiste.
Difficile de l'être quand chaque jour la mort vous frôle. Mais si ça s'trouve,
Shaban était drôle.
Shaban était Palestinien, mais Shaban était un être humain.
Shaban prenait soin des siens.
Shaban était le fils de quelqu'un.
Quelque part, quelqu'un le pleure. Quelqu'un regrette sa voix et son odeur.
Les flammes de leur mal se répandent.
Ils ont réduit son avenir en cendres.
Tłumaczenie na język polski
Nie widzę już tych demokratycznych hipokrytów.
Zabójcy w garniturach i krawatach, już im nie wierzę. Zobacz ich świat takim, jaki jest oczami A
Palestyńczyk. Pokój w ustach, ale dużo krwi na rękach.
Podwójne standardy, dawcy lekcji.
Kiedy rozmawiają z wami o prawach człowieka, rozmawiają tylko o białych mężczyznach.
Inni mogą równie dobrze umierać setkami, tysiącami. Nigdy nie zobaczysz, jak powstają, jeśli nie ma nic do splądrowania.
Ich słowa są wyryte, ich czyny są świadectwem.
Żądają zawieszenia broni, ale dostarczają broń. Nie znajdziesz więcej hipokrytów, małostkowych, cynicznych.
Zabójcy dzieci w kostiumach humanistów.
Kłamstwa i cenzura, wypowiedzi i postawy.
Zwolennicy podwójnego języka i podwójnych standardów.
Ci sami ludzie, którzy tropili tych, którzy nie czuli się jak Charlie, zabronili Zinebowi przeniesienia się dla Gazańczyków.
Kary zbiorowe, kult zemsty. Mówią o terroryzmie, ale nigdy o oporze.
Wojna na słowa, retoryczna kolonizacja. Rok 1984 nie jest już dystopią.
Nie mamy już prawa się obrażać, nie mamy już słów, którymi moglibyśmy się wyrazić.
Indoktrynowani od czasów liceum, serwuje się nam gotowe niemyślenie.
Ich dziennikarze, prokuratorzy, którzy porzucili rozsądek, stracili kompas serca.
Powodują głód, bombardują karetki pogotowia, plują nam w twarz, obrażają naszą inteligencję.
Dziecko upadło pod ostrzałem snajpera, z kulą w sercu.
Nazywają to błędem.
Strzelaj do sił pokojowych i nie pozwól nikomu się w to mieszać. No cóż, bezwarunkowe wsparcie.
Tak zwana najbardziej moralna armia, ta, która depcze to, co nazywają prawem międzynarodowym, zabija dziennikarzy, aby mieć wolne ręce.
Te podróbki, takie jak śmierć, dają im smak życia.
Media nie dostarczają już informacji, lecz przekazują propagandę.
Czy słyszałeś, jak mówili, że prześladowca ma prawo się bronić? Ich świat budzi we mnie obrzydzenie, ich hipokryzja wprawia mnie w zakłopotanie.
Obawiam się, że już nie zobaczę tych kochających twarzy w Bejrucie.
Ci sami ludzie, którzy tropili tych, którzy nie czuli się jak Charlie, zabronili Zinebowi przeniesienia się dla Gazańczyków.
Witam, jestem Shaban z Palestyny.
Jestem studentem studiującym inżynierię systemów komputerowych.
Uh, zostałem przesiedlony z północy na południe pod okupacją Izraela.
Występują wadliwe cisze.
Shaban został spalony żywcem.
Kilka linijek w ich pamiętnikach. Mają więcej współczucia dla zwierząt.
Chętnie bym się z nim spotkał.
Moglibyśmy mieć wiele tematów do omówienia.
Zastanawiam się, co sprawiło, że się uśmiechnął, ale wiem, co sprawiło, że umarł.
Może Shaban miał plany.
Może Shaban miał nadzieję.
Może Shaban marzył o pokoju.
Wiem, że Shaban żył moimi koszmarami. Może Shaban był zakochany.
Głowa pełna pytań, może był ciekawy.
Może Shaban był delikatny i czuły. Może Shaban pewnego dnia widział siebie podróżującego dookoła świata.
Może Shaban był artystą. Może Shaban był utopią.
Trudno być, gdy śmierć dotyka cię każdego dnia. Ale jeśli się okaże,
Shaban był zabawny.
Shaban był Palestyńczykiem, ale Shaban był człowiekiem.
Shaban opiekował się swoją rodziną.
Shaban był czyimś synem.
Gdzieś ktoś go opłakuje. Ktoś tęskni za ich głosem i zapachem.
Płomienie ich zła rozprzestrzeniły się.
Obrócili jego przyszłość w popiół.