Suruç

Piosenka jest jakby utkana z miraży – z tego, co wydaje się wieczne, ale znika, gdy tylko się tego dotknie. W niej świat jest niestabilny jak powietrze nad gorącym asfaltem: dzieci piją ogień, niebo oszukuje światłem, a sny i prawda wydają się bardziej prawdziwe niż wiadomości. Wszystko jest nieco wypaczone, nieco smutne, ale w dziwny sposób – piękne.

Tutaj tęsknota nie narzeka, po prostu stwierdza: nawet miłość może być zakazana, chleb gorzki, a nadzieja jedyną rzeczą, która jeszcze nie straciła na wartości. I może w tym właśnie tkwi zbawienie – widzieć kłamstwo, ale mimo to patrzeć na słońce.