PVTA BABY

Miasto oddycha gęsto, jak po wystrzale. Światła reflektorów przecinają dym, bas dudni gdzieś pod skórą, a wszystko wokół przesiąknięte jest poczuciem, że życie to nie plan, ale przetrwanie na granicy adrenaliny i emocji. Nie chodzi tu o marzenia – chodzi o ruch, o szelest banknotów i blask łańcuchów, o ciała, które poruszają się w rytmie, jakby znały sekret wiecznego silnika.

Każdy wers pachnie benzyną, potem i ambicją. Śmieszne jest myślenie o moralności, kiedy wszystko kręci się wokół instynktu – bycia pierwszym, bycia zauważalnym, bycia niebezpiecznym. Świat upada, ale rytm podnosi na duchu. A jeśli już płonąć, to do końca – pod światłami neonowych neonów i przy dźwięku własnego oddechu, zaburzonego rymem i prędkością.