On a Kentro

Stać, gdy nogi drżą, to osobna sztuka. Zwłaszcza gdy świat wokół szepcze, że już czas się poddać, a wewnątrz żyje uparta wiara, że„Oluwa to zatuszuje”. Nie ma tu patosu, tylko zmęczenie, rytm i odrobina chuligaństwa. Wszystko jest prawdziwe – hałas ulicy, marzenia o papierze (tym samym, zielonym) i nawyk dziękowania niebiosom nawet w korkach. Każdy bit jest jak krok po rozgrzanym asfalcie: boli, ale idziesz dalej. Błogosławieństwa spadają jak ulewa w porze deszczowej, a ty po prostu wyciągasz dłonie i uśmiechasz się – bo żyjesz, stoisz i idziesz naprzód.