Lover, You Should've Come Over

Deszcz bębni o okno, jakby sam postanowił dodać dramatyzmu tej scenie: puste łóżko, zimne szkło i myśli, które przenoszą nas to do młodości, to do dojrzałości. Zbyt młody, by zatrzymać, i zbyt stary, by uciec – oto ta niezręczna luka, w której utknęły miłość i żal. Każdy wers jest jak targowanie się z niebem:„oddam wszystko, byle tylko przywrócić jej śmiech”. I choć czas ucieka, nadzieja uparcie szepcze:„jeszcze nie jest za późno”.