I Miss August

Ten utwór jest jak nieudolna próba dotarcia do czegoś ważnego, co umyka, ale jednocześnie tonie w sobie. Gdzieś pomiędzy stłumionym wyznaniem a desperacką próbą znalezienia sensu w tym, co nie zostało powiedziane. Tutaj wydaje się, że miłość prawie osiągnęła swój szczyt - w pewnym momencie wszystko przechodzi w tępe, palące uczucie: „może po prostu nie jestem wystarczająco dobry?”

I oto jest – ta linia, której nie można przekroczyć, ale która wciąż ciągnie. Gdzie dwoje ludzi próbuje sobie przypomnieć, co dla siebie znaczą, ale słowa gubią się, znikają w cieniu. Jest tyle strachu, wątpliwości i pragnienia, żeby chociaż zostać wysłuchanym. I na koniec pozostaje tylko jedna prośba: „nie uciekaj, po prostu zabierz mnie do domu”. I ten utwór pozostaje dokładnie taki sam: jasny, trochę spóźniony, ale żywy.