Trofea moich wojen

Oryginał

Mam w sobie siłę.

Nawet nie podejrzewasz, ile potrafię znieść, gdy czuję, że tak trzeba.

Znam gorycz porażki i słodycz sukcesu.

Tworzę sens w tym, co w teorii nie ma sensu.

Mam w sobie blizny. To trofea moich wojen.

W głowie ciągle walka szaleństwa ze spokojem.

Tam, gdzie inni tracą siły, ja dopiero zaczynam.

Nazwij to, jak chcesz. Ja to życiem nazywam.

Chcieli rzucić mnie w przepaść, bym spadła na dno.

Zapomnieli, że diabeł dawno oddał mi swój tron.

Chcieli rzucić mnie w wulkan, by ogień mnie zjadł.

Nie wiedzieli, że wrócę z koroną z czarnych skał. Chcieli rzucić mnie wilkom, bo boli ich prawda.

Nie sądzili, że stanę na czele ich stada.

Chcieli widzieć mój upadek, lecz ta chwila nie nadeszła, bo po każdej porażce wracam dwa razy silniejsza.

Mam w sobie siłę.

Nie poddaję się presjom, bo każde doświadczenie jest najcenniejszą lekcją.

Widziałam tornado, które miało mnie złamać, lecz zamiast mnie zniszczyć, nauczyło mnie latać.

Bo kiedy spadasz, uczysz się używać skrzydeł i wyrywasz wolność z najciaśniejszych sideł. Mam w sobie siłę i nic mnie już nie złamie.

A gdy świat zacznie płonąć, ja z popiołów powstanę.

Chcieli rzucić mnie w przepaść, bym spadła na dno.

Zapomnieli, że diabeł dawno oddał mi swój tron.

Chcieli rzucić mnie w wulkan, by ogień mnie zjadł.

Nie wiedzieli, że wrócę z koroną z czarnych skał. Chcieli rzucić mnie wilkom, bo boli ich prawda.

Nie sądzili, że stanę na czele ich stada.

Chcieli widzieć mój upadek, lecz ta chwila nie nadeszła, bo po każdej porażce wracam dwa razy silniejsza.