Mówili: Idź do diabła

Oryginał

Mówili, że nie zasnę.

Powiedziałam im: zło nigdy nie śpi.

Mówili: idź do diabła.

Trzasnęli mi drzwiami.

Myśleli, że zapłaczę zalanymi łzami.

Myśleli, że na dnie tam zbraknie mi tchu. Że w końcu na kolanach powrócę ze snu.

A ja zeszłam na dół, otworzyłam bramę.

Diabeł podał krzesło i zaparzył kawę. Powiedział: Siadaj mała, dobrze ciebie znam. Rozgość się wygodnie.

Piekło dzisiaj ci oddam. Tyle razy z błota musiałam już wstawać.

Dzisiaj to ja będę tutaj karty rozdawać. Bo zło nigdy nie śpi, więc nie śpię i ja.

Dziś sama piszę scenariusz i w swoją grę gram.

Gdy wstanę lewą nogą, to diabeł ucieka. Nie boję się ognia, nie boję człowieka.

Wypijam tę kawę.

Uśmiecham się chłodno.

To wy mnie uczyliście, jak walczyć o godność.

Chcieli mieć anioła, co w kącie cicho siedzi. Co wszystko wybacza i z pokorą bredzi.

Teraz patrzą w szoku, co ze mnie wyrosło. Że mam twardą skórę i serce jak wiosło.

Nie rzucisz na mnie klątwy, nie złamiesz mi słowa.

Ja z własnych popiołów powstałam od nowa. Tyle razy z błota musiałam już wstawać.

Teraz to ja będę tutaj karty rozdawać.

Bo zło nigdy nie śpi, więc nie śpię i ja.

Dziś sama piszę scenariusz i w swoją grę gram. Gdy wstanę lewą nogą, to diabeł ucieka.

Nie boję się ognia, nie boję człowieka. Wypijam tę kawę.

Uśmiecham się chłodno.

To wy mnie uczyliście, jak walczyć o godność.

Więc nie wchodź mi w drogę, gdy wstaję o świcie.

Bo z tej lewej nogi zaczyna się życie.

Ale ja, ja już nie płonę. Ja jestem ogniem.

Bo zło nigdy nie śpi, więc nie śpię i ja.

Dziś sama piszę scenariusz i w swoją grę gram. Gdy wstanę lewą nogą, to diabeł ucieka.

Nie boję się ognia, nie boję człowieka.

Idź do diabła!

Mówili.