COJEST

Oryginał

Przyszedłem tu jako dzieciak z szalonego miasta.

Taka passa, bo w sercu, że każdy dzień to szansa.

Muzyka niech mówi za siebie sama. To dlatego w moich bitach nigdy nie ma taga.

Miałem wiele marzeń, kilka się udało spełnić.

Żyję życiem, którym chciałem, choć nie znałem presji. Słuchaj, inni ci w tym nie pomogą.

Nawet wstając lewą nogą musisz czuć się tak jak Messi. Mierzę się tylko swoją skalą, tak jak Fahrenheit.

Od kiedy tu jestem, minęło już parę lat.

Parę kroków w tył, parę kroków w przód, parę chwil i parę słów. Jak hotele te czasy nie wrócą.

Wyleciałem z klatki bez rozgrzewki, bez widowni. Nie nosiłem maski, a uśmiech jak przyklejony.

Gotowy do walki, a nie tylko do obrony.

Chociaż skurwysyny i tak wiedzą lepiej co masz robić.

Jestem tak dobry, aż trochę się dygałam.

To diabli nie biorą złego, a jak dostanę nagrodę Darwina, wrócę po nagrodę Randiego.

Chcieliby zawrócił milion razy, ale nadaremno. Skurwysyny, gdy ich mijam, mówią pana niego.

Gruba skóra, jakbym pod nią nosił Under Armour. Wylewali po mnie, jakby chcieli zajebać wiadrom.

Tego nie gra radio, a Burmester albo Harman Kardon.

Głowa gdzieś wysoko w chmurach, więc jak mieliby wejść na nią? Pryszczów jak Medellin, ale z Hollywood Hills.

Jestem nieśmiertelny, jakbym przeszedł przez Tych. Znowu szatkam, choć nie Prince z

Purple Rain. Wszystko szare, a ja wbijam tak jak Power Rangers.

W Cali ja nigdy nie byłem w LA. Wypaliłem dziurę w białej bluzie Bape.

W życiu jedną zasadę mam - nigdy mniej. Czasem trzeba poczekać na GTA. Pali ze mną joint Alany, Żabson albo

Binon. Cały blok się bawi. Twoja ośka jak kłomino. Życie tak jak kino.

No bo z betonu po milion. Kiedyś wierzył we mnie tylko mój blok.

Gdybyś cofnął czas, żeby zacząć od nowa, byś tęsknił za tym, co masz.

Gdybyś cofnął czas, żeby zacząć od -nowa, byś tęsknił za tym, co masz.

-Cały świat jest w zasięgu, gdy tylko wyciągniesz dłoń.

Gdy już zrobisz pierwszy krok, to możesz dojść daleko stąd.

Cały czas coś nas boli, ale wyciszamy złość. Jeszcze sporo do zrobienia, ale-

Ciągle nie mam dość. Nadal dymi tak jak puff, ale wyjaśnijmy no DD.

Nawet gdy we mnie celują, przeżyję jak Fifty. Chociaż nie jestem z ulicy, też bywało risky.

Ale jak coś, no to tłukliśmy o chodniki fifki.

Albo butelki o głowy, jak komuś wpadł głupi pomysł. Chłopaki poszli na całość, no bo nikt nie chciał połowy.

Cały czas rosnę jak włosy, bo pieniądz ciągle tu krąży.

I się mnoży, choć innym raczej główkę otworzy. Znam to. Wiele razy mnie skreślali, że im wyższy, tym black work.

A wchodzę na biało, cały jak w tunelu światło.

Robię krok do przodu, nawet stojąc nad przepaścią. Ciągle na krawędzi. Na szczęście jestem ponadto.

Cały świat jest w zasięgu, gdy tylko wyciągniesz dłoń.

Gdy już zrobisz pierwszy krok, to możesz dojść daleko stąd.

Cały czas coś nas boli, ale wyciszamy złość. Jeszcze sporo do zrobienia, ale-

Ciągle nie mam dość.

W sumie czasem mam i zasłaniam żaluzje, by nie zajrzał do mnie świat.

Najbardziej się boję tego, że wrócę na start, choć mam tych samych przyjaciół od prawie piętnastu lat. Czasem też się czuję sam. Ja.

Życie nie jest proste, więc błądzę po labiryncie.

Lecz co by się nie działo, to zawsze się znajdzie wyjście.

Oh.

Więc głowa do góry dzieciak, pora iść po swoje, bo wszystko jest tylko w twoich rękach.