na zabój

Oryginał

Nie mogę Ci obiecać złotych gór, ale z Tobą na każdą wejdę. Tam, gdzie zostawi ślady Twój but.

Nie zbłądzę nawet we mgle.

Wszystko zaczyna w dobrą stronę iść.

Choć początki bywały ciężkie. Bez Ciebie dziś już dla mnie nie ma nic.

A razem jest lepiej.

Odnalazłem sens.

Z Tobą chcę pół na pół dzielić każdy dzień.

Każdy dzień, każdy dzień.

Jak na zabój kocham Ciebie, kiedy śpisz.

Pisząc o Tobie, piszę bardzo długi list.

I powiedz, czy to już nałóg, kiedy dni.

Bez Ciebie to mój najcięższy krzyż.

Nie mogę obiecać tronu i pereł, złota, diamentów i szczerze za wiele.

Wiesz, na co mnie stać, aby po prostu być Twoim tlenem.

Nie mogę obiecać. Spadnie deszcz i świat będzie nasz.

Mam dla Ciebie jedynie siebie. To na co mnie stać? Nie obiecuję. Miłość nas zmieni.

Będę walczył, by jej nie zgubić. Ponoć jesteśmy dla siebie stworzeni.

Płyniemy jednym rejsem przez lugi.

Świat się nie ukłoni, a ja dzisiaj uklęknę przed Tobą.

Dam prawdę na dłoni, która unosi każde me słowo.

Jak na zabój kocham Ciebie, kiedy śpisz.

Pisząc o Tobie, piszę bardzo długi list.

I powiedz, czy to już nałóg, kiedy dni.

Bez Ciebie to mój najcięższy krzyż.

Piszę wiadomość, by Ci powiedzieć, co tak naprawdę w duszy mi gra.

Kolejny akapit opowie Ci o tym, jaki po prostu na nas mam plan.

Stworzyć od podstaw prywatny Eden, bo niczego więcej tak jak Ciebie nie jestem pewien. Piszę. Nie chcę się chować.

To, co na sercu chcę Ci powiedzieć.

I w tym moja głowa. Byśmy szli razem dalej przed siebie.

Ty w końcu znalazłaś. Dziś trzymasz go w ręce. Prywatny list, który wysłałem do

Ciebie dawno w pustej butelce.

-Jak na zabój kocham Ciebie, kiedy śpisz.

-Kiedy -śpisz. -Pisząc o Tobie, piszę bardzo długi list.

-Długi list.

-I powiedz, czy to już nałóg, kiedy -dni. -Kiedy dni.

Bez Ciebie to mój najcięższy krzyż.