MOOD

Oryginał

Musiałem poczuć to.

-W końcu wyrzucę z siebie. -Głos.

I choć myśli mnie rwą, chcę płynąć pod prąd. Dziwne, nie czuję w tym spokój.

Dziś nie doczekam się zmroku. Krzyczę dziś z góry z obłoków.

Ona mnie pyta o konkrety. Moje życie raj i niedopalone pety.

Goni mnie czas, gdyż czasem rośnie apetyt. Ej, jak mam się bać, skoro wrzucam na kasety. Całe to.

Za dużo myśli mnie śledzi jak cień.

Widzę ich więcej niż chcę. Nocą znikają, gdy spiszę je w dzień.

Dziwne, nie czuję w tym spokój. Dziś nie doczekam się zmroku.

Krzyczę dziś z góry z obłoków.

Zanim rozwieję jak popiół. Myśli, co kręcą się wokół.

Spiszę je ciągle w amoku.

-Musiałem poczuć to. -W końcu wyrzucę z siebie.

Głos.

-I choć myśli mnie rwą. -Chcę płynąć pod prąd.

Musiałem poczuć to.

-W końcu wyrzucę z siebie. -Głos.

-I choć myśli mnie rwą. -Chcę płynąć pod prąd.

Mogę to wyrzucić już. Odkąd palę nuty ja.

Nie muszę używać słów. Gdy jestem tu. Gdy zwalnia czas.

I kiedy smutek znów puka do drzwi.

-Wolę przelać w atrament nie w łzy. -Dziwne, nie czuję w tym spokój.

Dziś nie doczekam się zmroku. Krzyczę dziś z góry z obłoków.

Zanim rozwieję jak popiół. Myśli, co kręcą się wokół.

Spiszę je ciągle w amoku.

-Musiałem poczuć to. -W końcu wyrzucę z siebie.

Głos.

-I choć myśli mnie rwą. -Chcę płynąć pod prąd.

Musiałem poczuć to.

-W końcu wyrzucę z siebie. -Głos.

-I choć myśli mnie rwą. -Chcę płynąć pod prąd.

Musiałem poczuć to.

-W końcu wyrzucę z siebie. -Głos.

-I choć myśli mnie rwą. -Chcę płynąć pod prąd.