Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
. Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах".
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах".
Вдихаю тридцять перше дванадцяте двадцять п'ятого.
Нема тут що питати, бо ніяк не святкуватиму. Нічо не помінялось, лиш адреса, де я мешкаю.
Сам плюс-мінус, як в двадцять четвертому, зрештою. За вікном пост "Новий рік", в динаміках пост-рок.
Пост в мережі ніхто не побачив, мимо пронесло.
Двадцять шостий заступив на зміну, поки навмання. Ще не прийняли мене, але ніхто й не відміняв.
Кожну ніч даю обіцянку прямо перед сном прокинутись і стати нормальним пацаном. Алло, доктор?
Так. А можна на прийом? В будь-який комфортний час. Ти ж буквально за склом.
В черговий раз сідаю, зазираю в нотатки. Що я хотів собі самому чи тобі сказати?
Монотонний плин мого життя у рандомних рядках, бо всі ці речі не більше, ніж пам'ять і прах. Завмер серед сущого, так ніби паралізований.
Не розумію, куди рухатись і хто навколо. Є програма Dallas, бій на сервіс терміново.
Я завис у полоні, не вилізу навіть з наркологом. Три години на телефоні з другом кращим.
Слухаю, не перебиваю, інакше нащо я?
Братан, ти не сам, і ще якісь банальні фрази. Певно, так має бути. Сорян, якщо образив.
Осінь календарна за вікном тихо нагадує, що літо уявне давно проходить по накатаній.
В моїх чернетках тисячі слів, та кому сказати би? Всі знайомі обзавелися крайніми хатами.
Нема потрібних слів, чарівної пілюлі. Бракує кольорів, їх більше не існує. Хвилини чи роки?
Так ніби без натиску. Питання риторичне. Добре, що не на пасху.
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах". Ей, браза, не повернути назад.
Своє обличчя світ мені давно вже показав. Гнилий базар, тут лише дешевий азарт.
Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах". Наді мною неба зоряного полоса.
Прислухаюсь, і тихо, та наче сам. Молитви жодної не чутно в мертвих лісах.
Бог сьогодні вихідний. Будда. Чи то Аллах?
Швидко виростають чужі діти, будинки, витрати, лиш я не виросту вже. Така от правда.
Не намагаюсь витискати з себе те, чим я не є, бо з таким розкладом справжнє всередині гниє.
Терпіти не можу людей, та особливо чужих. Ти хотів допомагати? Га? Зникни, поможи.
Де я напложив, скажи, щоб мати цей зажим внутрішніх пружин? Через це так півжиття прожив.
Набираю ще боргів наверх, тіпа мало вже. Може розрахуюся колись, раптом повезе.
Мрії про купу капусти солодки, як бізе. Не братішка я тобі, ні разу совість не гризе. Попри
Авору проходжу, там бігають люди прості. Заносить запах знайомий.
То запах бідності. Ніколи нема втікати, ні найменшого наміру.
Як піду, то виключно у свою одиночну камеру. Зранку все повторюю собі цю мантру завчену. Не працює.
І хто би зараз підказав, чому?
Я б сусідів заборонив на рівні законодавчому за які такі діяння Всесвіт нам послав чуму. Їх тільки очім домінують білі Тастери.
Мозок відразу каже: "Ти, тобі бездарь старий".
Серце коле, в голову тулять болі кластерні. А мені ж до цього треку доробляти мастеринг.
Інколи здається, що я творчий до хуя такий, але продаю своє життя, як всі, за копійки.
Якось не з руки, ніби чи кишенями мілкий. Вибору немає, роблю вигляд типу залюбки.
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах".
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: "Трижи глаза і по газах".
Пам'ятаю грустного тіпа з дитинства на лавці. Ми з ним базарили за Iron Maiden.
Він дуже старався бути молодим і розуміючим, з нами на темі.
Я тоді не відбивав, яка на душі в нього темінь. Думалось, який старий він, зовсім не пацан.
Пролетіла купа років, я тепер старію сам. Пам'ятаю, хто такий Тарзан. Хаваю Уролесан.
Хтось би мені сказав, не повірив би з купа сльозах.
З віком починаєш розуміти, тобі скажу просто, ці дивні цифри сто сорок риска дев'яносто не цікавлять, зараз інші числа.
Повір, блядь, краще поменше сто двадцять на вісімдесят. Коліна не бентежать, слава
Богу, інші речі так. Не розповідатиму про це, у вас і свій бардак.
Висипало небо холодний білий порошок. Може хтось би їбанув петарду надворі, чи що?
Надто довго за компом, вже голова по швах. Повільно сочиться чорний дим крізь сивий дах.
Тепер буду терпіти, як робота тисне скроні. Не придумав тут навіть ніякої іронії.
Хочеться до чаю взяти з шоколадом круасан. Слава небесам, ще на вулицю виходжу сам.
Кімната, храм, подорожі, Інстаграм, ресторан, про-Спати я дивану.
Я б забіг з великої, та на ацтеці мертва тиша, в асаулті нема нікого, то що це я пишу?
Тепле полум’я свічі породжує думки холодні.
Вкотре як бухав би, то напився би сьогодні. Нема полегшення - це те, шо відчуваю від чаю теплого.
Доза вітчаю, я засвідчую сенс ніби втратився, а з ним сила вся.
Речі по місцях, і як курив, то курнув би косяк. Ей, браза, не повернути назад.
Своє обличчя світ мені давно вже показав. Гнилий базар, тут лише дешевий азарт.
Мій кент сказав: «держи глаза и погазай». Ей, браза, не повернути назад.
Своє обличчя світ мені давно вже показав. Гнилий базар, тут лише дешевий азарт.
Мій кент сказав: «держи глаза й погазай». Не люблю прокидатися самого рання. Знаєш чого? Чого?
Бо це якась хуйня. Раніше все не застосовував, а приміняв, а потім дав дурпля.
Що? Шо це якась хуйня. Тексти у мене похмурі, в принципі, як і біти.
Не кажи мені, як робити, не скажу, де піти.
Нестерпно всередині, добре, що завжди на волі. Я лікую біль і цими ліками годую толку. Галіма ідея питати в людей.
Не задавай питань, коли не хочеш мати відповідей. Ти можеш…
Ти можеш не почути, навіть якщо вуха є. Лиш два типи людей: ті, хто читає, і хто слухає.
Як на диво, сьогодні пречудовий ранок. Час зробити щось таке, що не робив, коли погано було.
Багато втрачено, байдуже чи то байдуже.
Певні речі, як от час, ніколи вже не надолужу.
Хочеться мир, щоб над головою спокій в голові, аби навколо всі були свої і спогади нові. Постійно в музиці кручусь, несе інерцію статя.
Приблизно трохи далі, ніж середина мого життя. Кожен день я почуваюсь слабо, ніби на краю.
Я не вирішую свої проблеми, я їх створюю.
Старанно конспектую себе у ці дивні вірші, такі, як є, не кращі, не гірші.
Договорю ще раз сам собі, що всі ми прийшли з пустоти. Рахую не до десяти, щоб думку свою донести.
Тебе ніхто не чує, бро, кажу сам собі прости. В цілому похуй, піду оновлю плейлисти.
Здавалося, життя попереду, але позаду це. Кожна картинка закарбована на мапі прапорцем.
Горю живцем і думаю: хараптом пронесе. Ну ось і все, я видихаю, так і не знайшовши сенс.
Ей, браза, не повернути назад. Свое обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: «дерży гласа і погазай».
Ей, браза, не повернути назад. Сщее обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: « держы гласа і погазай».
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: « держы гласа і погазай».
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий базар, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: « держи гласа і погазай».
Ей, браза, не повернути назад. Своє обличчя світ мені давно вже показав.
Гнилий баzar, тут лише дешевий азарт. Мій кент сказав: « держи гласа і погазай». Ей, браза
Tłumaczenie na język polski
. Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”.
Wdycham trzydziestą pierwszą dwunastą dwudziestą piątą.
Nie ma tu o co pytać, bo nie będę świętować. Nic się nie zmieniło, jedynie adres, pod którym mieszkam.
Przecież sam plus-minus, jak w dwudziestym czwartym. Za oknem „Nowy Rok”, post-rockowe głośniki.
Nikt nie widział wpisu w sieci, przeszedł obok.
Dwudziesty szósty przejął kontrolę, jak dotąd losowo. Jeszcze mnie nie przyjęli, ale nikt nie anulował.
Każdej nocy, tuż przed pójściem spać, obiecuję, że obudzę się i stanę się normalnym chłopcem. cześć doktorze
Tak. Czy mogę umówić się na spotkanie? W dowolnym dogodnym terminie. Jesteś dosłownie za szybą.
Znowu siadam i przeglądam notatki. Co chciałem powiedzieć sobie lub tobie?
Monotonny bieg mojego życia po przypadkowych liniach, bo to wszystko to nic innego jak pamięć i kurz. Zamarł w środku tego wszystkiego, jak sparaliżowany.
Nie rozumiem, dokąd iść i kto jest w pobliżu. Jest program w Dallas, walka o służbę jest pilna.
Utknęłam w niewoli, nie wyjdę z niej nawet z narkologiem. Trzy godziny rozmowy przez telefon z najlepszym przyjacielem.
Słucham, nie przeszkadzam, bo inaczej miałbym to zrobić?
Bracie, nie jesteś sam i kilka innych banalnych zwrotów. Prawdopodobnie tak powinno być. Soryan, jeśli poczułeś się urażony.
Kalendarzowa jesień za oknem spokojnie przypomina, że wyimaginowane lato już dawno minęło.
Moje wersje robocze zawierają tysiące słów, ale kto może to stwierdzić? Wszyscy znajomi nabyli ekstremalne domy.
Nie trzeba słów, magiczna pigułka. Brakuje kolorów, już ich nie ma. Minuty czy lata?
Jakby bez ciśnienia. Pytanie jest retoryczne. Dobrze, że to nie Wielkanoc.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”. Hej, złości, nie ma odwrotu.
Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu. Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje.
Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”. Nade mną rozgwieżdżone niebo.
Słucham i cicho, ale jakby sam. W martwym lesie nie słychać ani jednej modlitwy.
Bóg dzisiaj ma wolne. Budda Czy to Allah?
Obce dzieci, domy, wydatki szybko dorastają, ale ja już nie dorosnę. To jest prawda.
Nie próbuję wyciskać z siebie tego, kim nie jestem, bo przy takim harmonogramie prawdziwe wnętrze gnije.
Nie znoszę ludzi, zwłaszcza obcych. Czy chciałeś pomóc? Ha? Wyjdź stąd, pomóż mi.
Gdzie zapłaciłem, powiedz mi, żeby mieć ten wewnętrzny zacisk sprężynowy? Z tego powodu żył tak przez połowę swojego życia.
Zaciągam kolejne długi, to nie wystarczy. Może kiedyś się ustatkuję, będę mieć szczęście.
Marzenia o pęczku kapusty lukrecjowej są jak beza. Nie jestem twoim bratem, sumienie mnie nigdy nie dręczy. pomimo
Mijam Avorę, biegają zwykli ludzie. Zapach jest znajomy.
To zapach biedy. Nie ma ucieczki, nawet najmniejszego zamiaru.
Jeśli odejdę, pójdę tylko do swojej pojedynczej celi. Rano powtarzam sobie tę zapamiętaną mantrę. Nie działa.
A kto miałby teraz sugerować dlaczego?
Zakazałbym sąsiadom na poziomie legislacyjnym, za takie działania wszechświat zesłał nam plagę. Jedynie wizualnie są zdominowani przez białych Degustatorów.
Mózg natychmiast mówi: „Ty, staruszku”.
Serce wali mi jak szalone, w głowie gromadzą się bóle. Muszę dokończyć mastering tego utworu.
Czasami wydaje mi się, że jestem kreatywna jak cholera, a jednak swoje życie sprzedaję, jak wszyscy, za grosze.
Jakoś wymknęło się spod kontroli, jakby kieszenie były płytkie. Nie ma wyjścia, udaję, że jestem typem hobbystycznym.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój nie mógł powiedzieć: „Trzymaj wzrok na gazie”.
Pamiętam smutnego gościa z dzieciństwa na ławce. On i ja targowaliśmy się o Iron Maiden.
Bardzo się starał, żeby być młodym i wyrozumiałym, rozmawiając z nami na ten temat.
Nie zdawałem sobie wówczas jeszcze sprawy, jaka ciemność panowała w jego duszy. Myślałam, ile ma lat, wcale nie jest chłopcem.
Minęło wiele lat, teraz sam się starzeję. Pamiętam, kim jest Tarzan. Havayu Urolesan.
Gdyby ktoś mi powiedział, nie uwierzyłabym ze łzami w oczach.
Z wiekiem zaczynasz rozumieć, powiem ci prosto, te dziwne liczby sto czterdzieści kresek i dziewięćdziesiąt nie są już interesujące, teraz inne liczby.
Uwierz mi, do cholery, lepiej mieć mniej niż sto dwadzieścia do osiemdziesięciu. Kolana nie są żenujące, chwała
Na Boga, są inne rzeczy. Nie będę Ci o tym opowiadać, masz swój bałagan.
Z nieba spadł zimny biały proszek. Może ktoś by odpalił petardę na zewnątrz albo coś?
Za długo przy komputerze, już mam mętlik w głowie. Czarny dym powoli sączy się przez szary dach.
Teraz zniosę ucisk pracy na skronie. Nawet nie pomyślałem o ironii.
Poproszę croissanta z czekoladą do herbaty. Dzięki Bogu, nadal wychodzę sama na zewnątrz.
Pokój, świątynia, podróże, Instagram, restauracja, pro-Sen na kanapie.
Uciekłbym od tego wielkiego, ale na Aztece panuje martwa cisza, w szturmie nie ma nikogo, więc co ja piszę?
Ciepły płomień świecy tworzy zimne myśli.
Gdybym znowu był pijany, upiłbym się dzisiaj. Nie ma ulgi – to właśnie czuję po ciepłej herbacie.
Przysięgam, zaświadczam, że sens zdaje się zaginął, a wraz z nim cała moc.
Rzeczy są w miejscach, a gdyby palił, paliłby ościeżnicę. Hej, złości, nie ma odwrotu.
Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu. Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje.
Mój Kent powiedział: „Miej oczy otwarte i idź”. Hej, złości, nie ma odwrotu.
Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu. Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje.
Mój Kent powiedział: „Miej oczy otwarte i idź”. Nie lubię wstawać bardzo wcześnie. Wiesz co? czego
Bo to jakaś bzdura. Wcześniej nie korzystałem ze wszystkiego, ale korzystałem, a potem dałem głupka.
Co? To jakieś bzdury. Moje teksty są w zasadzie ponure, podobnie jak bity.
Nie mów mi jak mam to zrobić, ja nie powiem Ci gdzie masz iść.
Wewnątrz jest to nie do zniesienia, dobrze, że zawsze jesteś wolny. Leczę ból i tymi lekami karmię duszę. To świetny pomysł, aby zapytać ludzi.
Nie zadawaj pytań, gdy nie chcesz odpowiedzi. Możesz…
Możesz nie słyszeć, nawet jeśli masz uszy. Są tylko dwa typy ludzi: ci, którzy czytają i ci, którzy słuchają.
Ku mojemu zaskoczeniu, dzisiaj jest cudowny poranek. Czas zrobić coś, czego nie zrobiłem, gdy było źle.
Wiele zostało utracone, obojętność lub obojętność.
Pewnych rzeczy, takich jak czas, nigdy nie nadrobię.
Chcę spokoju, aby nad moją głową panował spokój w mojej głowie, aby wszyscy wokół mnie mieli swoje własne i nowe wspomnienia. Ciągle wiruję w muzyce, niosę w sobie bezwładność ciała.
Mniej więcej trochę dalej niż połowa mojego życia. Każdego dnia czuję się słaby, jakby na krawędzi.
Nie rozwiązuję swoich problemów, ja je tworzę.
Starannie podsumowuję siebie w tych dziwnych wierszach, takich, jakie są, ani lepszych, ani gorszych.
Po raz kolejny zgadzam się ze sobą, że wszyscy przybyliśmy z pustki. Nie liczę do dziesięciu, żeby wyrazić swoją opinię.
Nikt cię nie usłyszy, bracie, mówię sobie, żeby wybaczyć. Generalnie pierdolę to, pójdę zaktualizować playlisty.
Wydawało się, że życie jest przed nami, ale za nim. Każde zdjęcie jest wygrawerowane na mapie wraz z flagą.
Płonę żywcem i myślę: to wybuchnie. Cóż, to wszystko, wydycham powietrze, wciąż nie znajdując sensu.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój Kent powiedział: „Mów cicho i idź”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi tę twarz już dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój Kent powiedział: „Mów cicho i idź”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój Kent powiedział: „Mów cicho i idź”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój Kent powiedział: „Mów cicho i odejdź”.
Hej, złości, nie ma odwrotu. Świat pokazał mi swoje oblicze dawno temu.
Zgniły bazar, tu tylko tanie emocje. Mój Kent powiedział: „Mów cicho i odejdź”. Hej, Braza