Inne utwory od Sarah Janneh
Opis
Wokal: Sarah Janneh
Kompozytor, autor tekstów: Sarah Janneh
Autorka tekstów: Sarah Janneh
Kompozytor: Sarah Janneh
Kompozytor, autor tekstów: Jan van Eerd
Autor tekstów: Jan van Eerd
Kompozytor: Jan van Eerd
Producent: Jan van Eerd
Koproducent: NITE
Kompozytor, autor tekstów: Simme Wouters
Autor tekstów: Simme Wouters
Kompozytor: Simme Wouters
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
Tłumaczenie na język polski
Pewnego dnia rozpłynę się na ziemi.
Mózg martwy i już częściowo rozłożony.
Znalazł mnie sąsiad, który dowiedział się o mojej śmierci poprzez coraz większą stertę bezsensownej poczty.
Głównie podatki, prąd i emerytura. Kilka prób subskrypcji.
Dopiero kiedy klatka schodowa wypełniła się zapachem mojego rozkładu, zdał sobie sprawę, że tam kompostuję.
Sąsiad początkowo nie wiedział, co robić.
Postanowiłem ignorować moją śmierć tak długo, jak to możliwe.
Skończyło się na tym, że liczył dni przez tydzień lub dwa, zanim policja zapukała do moich drzwi.
W sumie byłem tam trzy miesiące.
Nikt mnie nie stracił, nikt za mną nie tęsknił.
W końcu moje życie było niedokończone.
Kiedy się skończył, poczułem się samotny.
Leżałam zapomniana i rozrzucona na dywanie, czekając na dzień, w którym zostanę odnaleziona.
Na szczęście nie doświadczę własnej śmierci.
Oszczędzono mi tego okrutnego losu.
Czy to zatem działa w ten sposób?
Trochę trudno to przewidzieć, ale wystarczy pomyśleć.
Aby móc to sobie wyobrazić. Dopóki nie umrę, będę żył w strachu.
Przeżyję moją teraźniejszość i zniosę przyszłość.
Załóżmy, że jestem już w połowie, wtedy mam jeszcze trzydzieści lat. Tylko niektórzy z nich są otoczeni przez bliskich.
Powiedzmy sto osiemdziesiąt dobrych miesięcy.
Ale reszta to siedemset tygodni.
Siedem dni i tyle nocy, które spędzę w panice, że będę czekał z niepokojem.
Tylko miliard sekund do dnia, w którym mnie znajdą.
Więc zjem z przyjaciółmi. Będę spać z bliskimi.
Będę tańczyć z turystami. Wypiję z resztą.
Ale na jakąkolwiek imprezę pójdę, jakąkolwiek przykrywkę przyjmę.
Zawsze gdzieś podświadomie, jak kamyk w bucie, jak orkiestra w tle. W kółko ta sama wizja.
Cicha, na wpół świadoma, że istnieje niewielka szansa, że moi przyjaciele o mnie zapomną.
Ta miłość mnie opuszcza.
Moje życie toczy się wciąż i wciąż w tym samym czasie.
Nie nieskończoność, tak krótka jak ta, która kończy się w dniu, w którym mnie odnaleziono.
Do dnia, w którym będę pewien, że zostaniesz.
Dzięki temu nie będę się już bać nadchodzących dni. Na rzeczy, które nadejdą.
Ponieważ wiem, że tam jesteś.
I czy to tak działa?
Trochę trudno to przewidzieć, ale wystarczy pomyśleć. Aby móc to sobie wyobrazić.
Jeśli wszystko, w co wierzysz, jest prawdą, nie będę już strzegł swego serca głową.
Poczekam na nieokreślony moment, kiedy wszystko będzie się toczyć dalej.
O każdej porze dnia jestem znaleziony.