gdybyś istniał

Wciąż się pytam, czy to wszystko tylko w moich myślach. Odpowiadasz bez znaczenia.

Żyjesz, jakbyś istniał. Przytakuję bez znaczenia, jak dym, który wdycham.

Nic niewarte odpowiedzi wymyślonych pytań.

Dookoła mnie chodzą nadal te odbicia, których nie chcę widzieć w lustrze, kreśląc resztę życia.

I przytłacza mnie kontrola tego gościa. Gdy tak, chodząc po ulicach, słucham serc, co mam na dyskach.

Oh, czasem się zamykam w sobie, bo gdy gadam sam ze sobą, to tak, jakbym gadał z

Bogiem. I to nie autorytet z rozmów, raczej zwykły człowiek.

Jego sarkastyczny uśmiech, gdy mu mówię ile mogę.

No a gdybym mógł, to bym uciekł stąd, z tobą uciec stąd, pewnie dawno. Dalej trzyma mnie tylko jeden krok. Razem jedna noc.

Wolę zasnąć.

No a gdybym mógł, to bym uciekł stąd, z tobą uciec stąd pewnie dawno. Dalej trzyma mnie tylko jeden krok. Razem jedna noc.

Wolę zasnąć.

Woli zasnąć.

Moje miasto tonie za mgłą.

Moje miasto tonie za mgłą, ja jak wolny atom.

Między kilkoma światami cztery ściany gasną.

Chcę na raz wziąć wszystkie twoje części w garść, bo jeśli zgubię każdą z nich, nic nie będzie prawdą. Gubię dotyk. No a foty?

Nagle gubią twoją twarz, tracą ostrość głosy.

Coraz ciszej słyszę was, nawet w lustrze oczy już nie widzą siebie samych. Pozostały w obcych.

No a gdybym mógł, to bym uciekł stąd, z tobą uciec stąd pewnie dawno. Dalej trzyma mnie tylko jeden krok.

Razem jedna noc. Wolę zasnąć.

No a gdybym mógł, to bym uciekł stąd, z tobą uciec stąd pewnie dawno. Dalej trzyma mnie tylko jeden krok. Razem jedna noc.

Wolę zasnąć.

Woli zasnąć.

Moje miasto tonie za mgłą.