Inne utwory od Gabi Hartmann
Opis
Wykonawca towarzyszący: Gabi Hartmann feat. Arat Kilo
Wykonawca towarzyszący: Gabi Hartmann
Powiązany wykonawca: Arat Kilo
Autor tekstów i kompozytor: Gabrielle Hartmann
Producent, inżynier miksowania, kompozytor, inżynier masteringu: Fabien Girard
Kompozytor: Aristide Gonçalves
Kompozytor: Michaël Havard
Kompozytor: Samuel Hirsch
Kompozytor: Florent Berteau
Kompozytor: Gerald Bonnegrace
Kompozytor: ARAT KILO
Producent: Alexandre Debuchy
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Je sens couler en moi les larmes d'un temps passé, qui ne reviendra pas, qui ne reviendra plus.
Je sens parler, j'entends chanter tout bas une voix qui s'est brisée, qui s'est vidée.
J'avais pourtant cru qu'elle me guiderait souvent, qu'elle me sauverait de ces gens, de ces querelles qui me hantent et tyrannisent mon âme errante.
Je dois l'avouer, peut-être un peu fragile.
Si j'avais vu au loin le temps nager dans l'ombre, l'océan, j'aurais fait une autre que moi.
Mais tout cela ne m'appartient pas, je crois.
Mes yeux se noient dans un courant.
Je sens couler en moi les larmes d'un temps passé, qui ne reviendra pas, qui ne reviendra plus.
Je n'ai même plus l'envie, le temps de regretter ce que ma vie aura figé dans mes pensées fil des années, fuit dans mes doigts.
Le plus souvent, c'est dans mes pas que je me perds.
Je ne sais pas où me cacher.
Je n'ai jamais pu retrouver un sens.
Si j'avais su, si j'avais vu que c'était ça, la vie volée, j'aurais fait une autre que moi.
Mais je ne sais pas comment m'apprivoiser.
Tłumaczenie na język polski
Czuję, jak płyną we mnie łzy minionego czasu, które nie wrócą, które nigdy nie wrócą.
Czuję, że mówię, słyszę cichy śpiew głosu, który się załamuje, który stał się pusty.
Wierzyłem jednak, że ona często będzie mnie prowadziła, że uratuje mnie od tych ludzi, od tych kłótni, które mnie prześladują i tyranizują moją wędrującą duszę.
Muszę przyznać, że może trochę kruchy.
Gdybym widział czas płynący w cieniach w oddali, w oceanie, zrobiłbym coś innego niż siebie.
Ale to wszystko nie należy do mnie, jak sądzę.
Moje oczy toną w nurcie.
Czuję, jak płyną we mnie łzy minionego czasu, które nie wrócą, które nigdy nie wrócą.
Nie mam już nawet ochoty, czasu, żeby żałować tego, co moje życie zamroziło w moich myślach na przestrzeni lat, przeciekając mi między palcami.
Najczęściej gubię się w swoich krokach.
Nie wiem gdzie się ukryć.
Nigdy więcej nie mogłem odnaleźć sensu.
Gdybym wiedział, gdybym wiedział, że na tym właśnie polega skradzione życie, zrobiłbym coś innego niż siebie.
Ale nie wiem jak się oswoić.