Opis
Producent: Sergio Maschetzko
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Toco y pego el tiempo en esta pared por si quieres volver.
Diré que es pura nostalgia si me encuentro en tus palabras, en las carreteras de vainas.
Hoy me acuerdo de todos esos nombres como si fuera ayer.
Y se me caen los huesos, moribundo y olvidado, pero me quieren así.
Una sopa de mí.
Al salir del curro estaba completamente aburrido, así que llamé para preguntar si hacía algo y me dijo: "Claro, pásate por casa".
Al llegar escuchamos tres o cuatro discos y después nos pusimos La amenaza fantasma hasta una nueva esperanza.
Nos despedimos en la noche de un planeta vacío y nos prometimos repetirlo al día siguiente, y al día siguiente, y al día siguiente, sucesivamente hasta el día de nuestra muerte.
Volví solo a casa con una tristeza que me reconfortaba, como aquella pequeña risa que te sale al llorar.
Sabía que al día siguiente llamaría para preguntar si hace algo, pero no habría una respuesta, ni palabras, ni excusas, ni discursos, nada.
Parece que vivamos abrazados a otros tiempos, pero no hace falta volver.
Se me caen los huesos, moribundo y olvidado, pero me quieren así.
Una sopa de mí.
Tłumaczenie na język polski
Dotykam i wklejam czas na tej ścianie na wypadek gdybyś chciał wrócić.
Powiem, że to czysta nostalgia, jeśli znajdę się w Twoich słowach, na drogach kapsułowych.
Dziś pamiętam te wszystkie nazwiska, jakby to było wczoraj.
A moje kości padają, umierają i zapominają, ale kochają mnie taką.
Zupa ode mnie.
Kiedy wychodziłem z pracy, byłem totalnie znudzony, więc zadzwoniłem, żeby zapytać, czy coś robi, a on odpowiedział: „Jasne, wpadnij do domu”.
Kiedy przyjechaliśmy, przesłuchaliśmy trzy lub cztery albumy, a potem włączyliśmy The Phantom Menace to a New Hope.
Pożegnaliśmy w nocy pustą planetę i obiecaliśmy powtórzyć to następnego dnia, i następnego, i następnego, sukcesywnie aż do dnia naszej śmierci.
Wróciłem do domu sam ze smutkiem, który mnie pocieszył, jak ten śmiech, który pojawia się, gdy płaczesz.
Wiedziałam, że następnego dnia zadzwonię i zapytam, czy coś robi, ale nie będzie odpowiedzi, żadnych słów, żadnych wymówek, żadnych przemówień, niczego.
Wydaje się, że żyjemy, obejmując inne czasy, ale nie ma potrzeby wracać.
Moje kości padają, umierają i zapominają, ale kochają mnie taką.
Zupa ode mnie.