Opis
Producent: PATRIKK
Inżynier masteringu: Christian C. Weber
Inżynier miksowania: Christian C. Weber
Kompozytor, autor, aranżer: PATRIKK
Kompozytor: Constantin Horstmann
Autor tekstów: Constantin Horstmann
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Hellblauer Himmel, die Farben verblassen.
Die Sonne verschmiert, ich glaub', ich verlier' mich.
In deinen blauen Augen schickst du mich tauchen. Der Ring, deine Iris, ich hass' dieses Spiel.
Wir treiben vorm Lagerfeuer durch die nächste Eiszeit.
Du zündest mich nochmal an und frierst mich dann wieder ein. Die nächste Ecke vom Mondschein, nächste Flut, spring rein!
Wir schwimmen, du drückst mich, ertränkst mich, versenkst mich.
Du machst mich kaputt und ziehst mich dann wieder ran. Tauchst mit mir Richtung
Grund, bis ich nicht mehr atmen kann. Dann überreichst du mir das
Seepferdchen und sagst: „Pass gut auf dich auf! “.
Würd' dich so gerne verstehen, weil du tust so weh, lässt mich untergehen.
Gestrandet in Berlin, die Häuser groß, die Menschen klein.
Drei Monate vergehen, hier wie im Rausch, dank billig Wein.
Bis ich dich wiederseh', nimmst meine Hand, rennst einfach los.
Die Zeit bleibt stehen, mein Rettungsboot, das Feuer -brennt, die Nacht geht los. -Ich lass' dich stehen, Kopf verdreht,
Schmetterlinge im Bauch. Die Blicke tief, Atmung flach, du ganz in Schwarz wie bei
Faust.
Umarmst mich fest, kost mich weich, willst, dass ich dir vertrau' und schubst -mich weg, sobald ich's kurz riskier'.
-Ja, du machst mich kaputt und ziehst mich dann wieder ran. Tauchst mit mir Richtung
Grund, -bis ich nicht mehr atmen kann. -Dann überreichst du mir das
Seepferdchen und sagst: „Pass gut auf dich auf! “.
Würd' dich so gerne verstehen, weil du tust so weh, lässt mich -untergehen.
-Dann überreichst du mir das Seepferdchen und sagst: „Pass gut auf dich auf! “.
Würd' dich so gerne verstehen, weil du tust so weh, lässt mich untergehen.
Lässt mich untergehen, lässt mich untergehen, lässt mich untergehen, lässt mich untergehen.
Tłumaczenie na język polski
Jasnoniebieskie niebo, kolory blakną.
Słońce praży, chyba się gubię.
W twoich niebieskich oczach wysyłasz mnie do nurkowania. Pierścień, twoje tęczówki, nienawidzę tej gry.
Przy ognisku dryfujemy przez kolejną epokę lodowcową.
Znów mnie podpaliłeś, a potem znowu zamroziłeś. Następny zakątek światła księżyca, następny przypływ, wskakuj!
Płyniemy, popychasz mnie, topisz mnie, zatapiasz.
Niszczysz mnie, a potem znowu przyciągasz. Nurkuj ze mną w kierunku
Powód, dopóki nie będę już mógł oddychać. Potem mi to przekażesz
Konik Morski i powiedz: „Dbaj o siebie!”.
Bardzo chciałbym Cię zrozumieć, bo tak bardzo cierpisz, że to sprawia, że tonę.
Uwięzieni w Berlinie, domy są duże, a ludzie mali.
Mijają trzy miesiące, a tu jak pod wpływem taniego wina.
Dopóki cię znów nie zobaczę, złap mnie za rękę i po prostu uciekaj.
Czas stoi w miejscu, moja łódź ratunkowa, ogień płonie, zaczyna się noc. -Zostawię cię stojącego z odwróconą głową,
Motyle w brzuchu. Spojrzenia są głębokie, twój oddech płytki, cały jesteś ubrany na czarno
Pięść.
Przytulasz mnie mocno, całujesz delikatnie, chcesz, abym ci zaufała i odpychała, gdy tylko choć na chwilę zaryzykuję.
-Tak, zniszczysz mnie, a potem ponownie odciągniesz. Nurkuj ze mną w kierunku
Powód - aż nie mogę już oddychać. -Więc podasz mi to
Konik Morski i powiedz: „Dbaj o siebie!”.
Bardzo chciałbym Cię zrozumieć, bo tak bardzo cierpisz, że to sprawia, że tonę.
-Wtedy podajesz mi konika morskiego i mówisz: „Uważaj na siebie!”.
Bardzo chciałbym Cię zrozumieć, bo tak bardzo cierpisz, że to sprawia, że tonę.
Pozwól mi zejść, pozwól mi zejść, pozwól mi zejść, pozwól mi zejść.