Dafne

Oryginał

Palcem malował kształty jej ciała.

Z każdą kreską zabierał jej chwałę, którą miała. Myślał o niej w jednym tonie.

Była słaba, bez koloru, bez ciała. Wytrwała.

Chciał o niej napisać cały tomik wierszy.

W każdym następnym kładł kropkę bez przerwy między słowami czarno-biała, w zawieszeniu tam stała.

Wytrwała.

Ona znika jak echo, nie słyszy jej nikt.

Ona cicha historiami nie podzieli się z nim.

Ona znika jak echo, nie słyszy jej nikt.

Ona cicha historiami nie podzieli się z nim.

Nie uklęknę, bo się boję.

Chcę cię błagać, błagać o głos twoje.

Szukam w oczach twoich nieba.

Patrzę znowu bez wytchnienia.

Sztywnych gałęzi objęcie, połamane opuszczasz ręce.

Jak cię chwycić, by nie skruszyć?

Chcę pozszywać -duszę z duszy.

-Ona znika jak echo, nie słyszy jej nikt.

Ona cicha historiami nie podzieli się z nim.

Ona znika jak echo, nie słyszy jej nikt.

Ona cicha historiami nie podzieli się z nim.