Inne utwory od Vladimir Cauchemar
Opis
Wydany: 23.01.2026
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Burlesque, romanesque, romantique, romanesque.
-Électrique.
-Romanesque, sensible comme un fil électrique.
Ploc, ploc, plic, ploc, plic, ploc, plic, ploc, toutoutoutoutoutou.
J'ai écrit sur la soie, j'ai écrit sur la laine, j'ai écrit, j'écris sur la soie, j'ai écrit sur la laine. J'ai senti ton haleine, j'ai senti le vent sur ma joue.
J'ai écrit sur ta peau, j'ai écrit sur le sable, j'ai écrit dans la neige.
J'ai écrit, j'ai écrit, j'ai écrit des cris.
Je crie des cris, je crie des cris, -des cris. -Et soudain, le silence.
Vladimir.
Elle et toi. Tes doigts jouent de la harpe sur des broderies nocturnes.
Ta poésie dénoue les nuages, capture l'évanescent.
Ton trait à fleur de cœur virevolte sur le papier à grain.
Sa voix cristalline habille tes séraphins de fils d'or.
Ce soir, la joie avait la couleur de ses yeux -azur.
-Azur, azur, azur, azur, azur, azur, -a-a-a-azur.
-Les heures de l'âme, le vertige liquide des jours blancs, le bourdonnement des silences ardents, l'étoffe des larmes veinées de doute, le fracas hirsute des nuits livides, l'ombre duveteuse des roses assoupies, les écailles indolentes des matins charnus, le parfum vespéral des tilleuls, le dais ourlé de tes cils en été, les crépitements d'un cœur aliéné, l'immobilité des printemps de l'attente, la quiétude des berceaux ailés, la nuée des gemmes étoilées. Je vis toutes les heures de l'âme.
Je vis toutes les heures de l'âme, l'âme, l'âme, l'âme. . .
La femme en sommeil.
La femme en sommeil recherche son paysage vernaculaire, l'inflorescence des trêves inaccessibles, l'étincelle fanée des mots assoiffés, le fusain des vers écarquillés.
Retrouver la crique des rêves, habiller mes jours de vert, être la femme en soleil, la paume du silence.
Au loin, nuage de lait, il pleut sur les amants. La nuit en embuscade menace l'éclosion du jour.
J'entends tes pas dans les asiles tremblants du silence.
Le soleil a fermé sa paupière.
Au jour doit succéder la nuit.
Que s'éteigne toute lumière, que s'évanouisse tout bruit.
I love all my family.
I love anybody, body.
I love anybody, body.
I love all my family.
I love anybody, body. I love anybody, body.
I love all my family.
I love, I love, I love anybody, body, body, body.
Mon Eugénie, mon aube infinie, ma perle corolle des jours de sacre, mon antidote au silence bleu, mon impératrice aux petits pieds de cristal, mon papillon nimbé d'étoiles, mon escalier vers la joie, mon torrent aux boucles de lune, ma vibrante lumière, berceau de la mer.
Tes pas de danse tracent dans mon cœur le cosmos.
Mon Eugénie, mon aube infinie.
Flower, flower, I love you.
Flower, flower, I love you.
Tłumaczenie na język polski
Burleska, romantyczna, romantyczna, romantyczna.
-Elektryczny.
-Romański, wrażliwy jak drut elektryczny.
Ploc, ploc, plic, ploc, ploc, ploc, plic, ploc, toutoutouttoutou.
Pisałam o jedwabiu, pisałam o wełnie, pisałam, piszę o jedwabiu, pisałam o wełnie. Poczułem Twój oddech, poczułem wiatr na policzku.
Pisałem na twojej skórze, pisałem na piasku, pisałem na śniegu.
Pisałem, pisałem, pisałem krzyki.
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę, - krzyczę. -I nagle cisza.
Włodzimierz.
Ona i ty. Twoje palce grają na harfie podczas nocnych haftów.
Twoja poezja rozwiewa chmury, chwyta to, co ulotne.
Linia kwiatów Twojego serca wiruje na ziarnistym papierze.
Jego krystaliczny głos ubiera twoich serafinów w złote nici.
Tego wieczoru radość miała kolor jego oczu - lazurowy.
-Lazur, lazur, lazur, lazur, lazur, lazur, -a-a-a-lazur.
-Godziny duszy, płynne zawroty głowy białych dni, szum żarliwej ciszy, tkanina łez przesiąknięta zwątpieniem, kudłaty trzask sinych nocy, puchaty cień uśpionych róż, gnuśne łuski mięsistych poranków, wieczorny zapach lip, obszyty baldachim twoich rzęs w lecie, trzask wyobcowanego serca, bezruch sprężyn oczekiwania, spokój skrzydlatych kołyski, chmura gwiaździstych klejnotów. Żyję każdą godziną duszy.
Żyję wszystkimi godzinami duszy, duszy, duszy, duszy. . .
Śpiąca kobieta.
Śpiąca kobieta szuka swego wernakularnego krajobrazu, kwiatostanu niedostępnych rozejmów, wyblakłej iskry spragnionych słów, węgla drzewnego wersetów o szeroko otwartych oczach.
Znajdź zatokę marzeń, ubierz moje dni w zieleń, bądź kobietą w słońcu, palmą ciszy.
W oddali obłok mleka pada na kochanków. Noc w zasadzce grozi świtem dnia.
Słyszę Twoje kroki w drżących azylach ciszy.
Słońce zamknęło powiekę.
Dzień musi nastąpić po nocy.
Niech zgaśnie całe światło, niech ucichnie wszelki hałas.
Kocham całą moją rodzinę.
Kocham każdego, ciało.
Kocham każdego, ciało.
Kocham całą moją rodzinę.
Kocham każdego, ciało. Kocham każdego, ciało.
Kocham całą moją rodzinę.
Kocham, kocham, kocham każdego, ciało, ciało, ciało.
Moja Eugenia, mój nieskończony świt, moja perłowa korona dni koronacyjnych, moje antidotum na błękitną ciszę, moja cesarzowa z małymi kryształowymi stópkami, mój motyl spowity gwiazdami, moje schody do radości, mój potok z księżycowymi lokami, moje wibrujące światło, kolebka morza.
Twoje kroki taneczne wyznaczają kosmos w moim sercu.
Moja Eugenio, mój nieskończony świt.
Kwiatku, kwiatku, kocham Cię.
Kwiatku, kwiatku, kocham Cię.