Inne utwory od 7loseey
Opis
Wydany: 30.09.2025
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
-¿Vamos a morir? -Así es.
Y como es inevitable, ¿nos pide -que luchemos hasta el final?
-¿Significa eso que la vida no tiene ningún sentido?
¿Que no ha tenido sentido que nacierais, ni las muertes de vuestros compañeros, ni tampoco sus vidas como soldados? ¡Claro que no! Nosotros vamos a dar sentido a su existencia.
Todo lo que me honra, de cada caída he podido levantarme.
Pienso acabar la carrera y el máster y cumplir el sueño de poder pegarme.
No pude matarme de pensar cuánto lloraría mi madre. No pudieron matarme, tuve los cojones para plantarme.
Pintaba una vida tranquila, nací en un pueblo tranquilo.
Mis padres siempre se sacrificaron, priorizaron todo lo mío.
La verdad es que eso no puedo quejarme, nunca me ha faltado nada de crío, por eso siempre que veo fotos de pequeño sonrío.
En el cole los profes me amaban, pero me sobrevaloraban.
Decían que era superdotado y eso me dotó un complejo de superioridad.
Traté de superar ese narcisismo, pero todo se acabó muy mal.
Mentí a demasiadas personas, no sabía otra forma para poderme valorar. Con catorce las compañías, tan pocas que me ayudaran.
La verdad es que eran buenas personas, pero no veían más allá del mañana.
En el instituto repetían el talento que yo desaprovechaba.
Un profe me dijo: "Deja los estudios, vago, no vales para nada".
Y entonces llegó cuarentena, a día de hoy pienso que me salvé por los pelos.
Empecé a leer sobre física y filosofía para así crear un yo nuevo.
Luego apareció una persona que casi consigue sacarme del juego. Y a pesar de lo mal, hago bromas, comprende su pueblo en fuego.
Acabé bachiller y entré directo a la universidad.
Me tuve que ir solo a vivir y la depresión no tardó en llegar.
Me quise dejar la carrera en primero porque no me llegaba a motivar, y comprendí que esta vida muchas veces trata solo de remar.
Conocí al amor de mi vida y ella fue quien me salvó la vida.
Ambiciono demasiado esa libertad, por eso voy en libre caída, y debo mil agradecimientos a los iluminados y a mi familia por hacerme dudar muchas veces si estoy en estado de vigilia.
Tłumaczenie na język polski
-Czy umrzemy? -Tak właśnie jest.
A skoro jest to nieuniknione, czy prosi nas o walkę do końca?
-Czy to znaczy, że życie nie ma sensu?
Że nie było sensu, abyście się rodzili, ani śmierć waszych towarzyszy, ani ich życie jako żołnierzy? Oczywiście, że nie! Nadamy sens ich istnieniu.
Wszystko co mnie zaszczyca, z każdego upadku udało mi się podnieść.
Planuję ukończyć studia magisterskie i spełnić swoje marzenie, aby móc twardo stąpać po ziemi.
Nie mogłam się zabić, myśląc, jak bardzo moja mama będzie płakać. Nie mogli mnie zabić, miałem odwagę wstać.
Malowałem spokojne życie, urodziłem się w spokojnym miasteczku.
Moi rodzice zawsze się poświęcali, dla nich najważniejsze było wszystko, co miałem.
Prawda jest taka, że nie mogę na to narzekać, jako dziecko nigdy niczego mi nie brakowało, dlatego ilekroć patrzę na zdjęcia z dzieciństwa, uśmiecham się.
W szkole nauczyciele mnie kochali, ale przeceniali.
Mówili, że jestem utalentowany i to wprawiło mnie w kompleks wyższości.
Próbowałam przezwyciężyć ten narcyzm, ale wszystko skończyło się bardzo źle.
Okłamałem zbyt wiele osób, nie znałem innego sposobu, żeby siebie docenić. Mając czternaście firm, tak niewiele mogłoby mi pomóc.
Prawda jest taka, że byli dobrymi ludźmi, ale nie patrzyli poza jutro.
W liceum powtórzyli talent, który zmarnowałem.
Nauczyciel powiedział mi: „Zostaw naukę, leniwie, jesteś bezwartościowy”.
A potem przyszła kwarantanna, do dziś chyba cudem uniknęłam.
Zacząłem czytać o fizyce i filozofii, aby stworzyć nowego siebie.
Potem pojawiła się osoba, której prawie udało się wyrzucić mnie z gry. I pomimo złych rzeczy, żartuję, on rozumie, że jego miasto płonie.
Skończyłem szkołę średnią i od razu poszedłem na uniwersytet.
Musiałem zamieszkać sam, a depresja nie trwała długo.
Chciałem zakończyć wyścig w pierwszej klasie, bo nie motywowało mnie to do działania, i zrozumiałem, że życie często polega tylko na wioślarstwie.
Spotkałem miłość swojego życia i to ona uratowała mi życie.
Za bardzo pragnę tej wolności, dlatego znajduję się w stanie swobodnego upadku i jestem winien tysiąckroć podziękowania oświeconym i mojej rodzinie za to, że wielokrotnie wzbudziły we mnie wątpliwości, czy jestem w stanie czuwania.