Opis
Autor tekstu: Александр Николаевич Винокуров
Autor tekstu: Александра Игоревна Булгакова
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Письма с чердака писала детская рука.
Письма шли издалека -к родным старикам. -Полна коробка, на листке красивый почерк.
Письма для отца и мамы от любимой дочки.
Строчка за строчкой, чернила смазаны порой слезами матери либо скупой отца слезой.
А на бумаге юность, огни большого города, как будто бы вернулась вот так домой без повода.
Холодным зимним вечером грела большая печка и эти письма от руки, каждое словечко.
Письма с чердака писала детская рука.
Письма шли издалека -к родным старикам.
-А на бумаге все как есть, в клеточку до слога. Формат тетрадного листа ромка для слова.
Напишешь, зачеркнешь и так по новой. Меньше знают, крепче спят. Тоска по дому.
И сколько скомканных листов было в корзине, убраны и заморожены, как мясо в морозильник.
Провинциал с низов вывозит на чужбине, шатает так, как на КамАЗе у отца в кабине.
Бумага стерпит все, но не родные, только точки на своих местах и запятые.
Но сердце чует, что есть секреты и скелеты, и аккуратно между строк деньги летят в конвертах.
Письма с чердака писала детская рука.
Письма шли издалека -к родным старикам. -А говорят, машины времени не существует.
Перечитаешь заново, пронзает, словно пули, пронзает, словно летний гром в жарком июле. Там все сидим мы за столом, отец все так же курит.
Обертки от конфет аккуратно в стопку. Этот фантик, словно бакс, аккурат под сотку.
А ты попробуй брось один хотя бы в топку. Дитя войны швырнет в тебя тапкой вдогонку.
Горит коробка дома в огне в той самой печке.
Давно пора было достать то, что на дне, и сжечь их. Эти рассказы, как на косяке дверном насечки.
Ты видишь рост и помнишь боль и время, когда стало легче.
Горит коробка дома в огне в той самой печке. Давно пора было достать то, что на дне, и сжечь их.
Эти рассказы, как на косяке дверном насечки. Ты видишь рост и помнишь боль и время, когда стало легче.
И время, когда стало легче. И время, когда стало легче.
И время, когда стало -легче. -То есть она их перечитывала до дыр.
Сопли, слюни. Мам, ты что? А вот не едете, прочитаю, вроде как поговорила.
Tłumaczenie na język polski
Listy ze strychu pisane były ręką dziecka.
Listy przychodziły z daleka - do starych krewnych. - Pudełko jest pełne, na kartce znajduje się piękny charakter pisma.
Listy do ojca i matki od ukochanej córki.
Linia po linijce atrament jest czasem umazany łzami matki lub łzą skąpego ojca.
A na papierze wydawało się, że młodość, światła wielkiego miasta, wróciła do domu bez powodu.
W mroźny zimowy wieczór duży piec rozgrzał te ręcznie pisane litery, każde słowo.
Listy ze strychu pisane były ręką dziecka.
Listy przychodziły z daleka - do starych krewnych.
-A na papierze wszystko jest tak, jak jest, co do sylaby. Format arkusza notatnika Romka dla słowa.
Zapisz to, przekreśl i zrób to jeszcze raz. Im mniej wiedzą, tym głośniej śpią. Nostalgia.
A ile zmiętych prześcieradeł było w koszyku, odłożonych i zamrożonych, jak mięso w zamrażarce.
Prowincjał z dołu zabiera go w obcy kraj, zatacza się jak KamAZ ojca w taksówce.
Papier toleruje wszystko, ale nie oryginalne, tylko kropki w ich miejscach i przecinki.
Ale serce wyczuwa, że istnieją tajemnice i szkielety, a pieniądze w kopertach płyną gładko między wierszami.
Listy ze strychu pisane były ręką dziecka.
Listy przychodziły z daleka - do starych krewnych. -Mówią, że nie ma wehikułu czasu.
Przeczytaj to jeszcze raz, przeszywa jak kule, przeszywa jak letni grzmot w upalny lipiec. Tam wszyscy siedzimy przy stole, ojciec nadal pali.
Opakowania po cukierkach są starannie ułożone. To opakowanie po cukierkach jest jak dolar, dokładnie poniżej stu.
Przynajmniej spróbuj wrzucić jednego do paleniska. Dziecko wojny rzuci za tobą pantofelek.
Skrzynia domu płonie w tym właśnie piecu.
Najwyższy czas wyjąć to co było na dnie i spalić. Te historie są jak nacięcia na framudze drzwi.
Widzisz rozwój i pamiętasz ból i czas, kiedy stało się to łatwiejsze.
Skrzynia domu płonie w tym właśnie piecu. Najwyższy czas wyjąć to co było na dnie i spalić.
Te historie są jak nacięcia na framudze drzwi. Widzisz rozwój i pamiętasz ból i czas, kiedy stało się to łatwiejsze.
I czas, kiedy stało się to łatwiejsze. I czas, kiedy stało się to łatwiejsze.
I czas, kiedy stało się to łatwiejsze. -To znaczy, że przeczytała je ponownie do dziur.
Smark, ślinić się. Mamo, co robisz? Ale jeśli nie pójdziesz, przeczytam to, jest tak, jak mówiłem.