Opis
2:47 min · maja kemper
2:47 min
Producent: Leander Gronem
Producent: Luca Hönig
Producent: Daniel Mönig
Inżynier masteringu: HP Mastering
Inżynier dźwięku: Daniel Mönig
Kompozytor: maja kemper
Autor tekstu: maja kemper
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Luft so trocken und meine Hände deswegen auch.
Ich trag' extra dicke Socken, bin nie barfuß in dem Haus deiner Eltern. Früher war's hier immer warm mit dir.
Wenn ich jetzt herkomm', will ich eigentlich wieder raus.
Lippen reißen, bis sie bluten, kein Labello mit.
Drück' schon wieder deine Sprüche und dann bist du pisst, dass mir das halt nicht gefällt, dass du alles, was für mich zählt, kleiner machst, als es sein sollte und man fühlt sich trist.
Hundert Menschen im Internet schreiben: „Banger" unter's Video.
Dass du den Track beschissen findest, machen die nicht wieder gut.
Könnt völlig durch die Decke geh'n und wär dir noch nicht groß genug.
Die Texte, ich mit Stern markier', sind langsam nicht mehr deine. Gibt jetzt
Menschen, die versteh'n, was ich da mach' und was ich meine.
Jedes Mal, wenn wir uns sehen, geh' ich heim, weil wir uns streiten.
Und dann tut es dir zwar leid, aber 'ne Besserung ist da keine.
Und dann frag' ich mich: Ist das echt so schwierig, für zwei Minuten siebenundvierzig so zu tun, als wär's dir nicht scheißegal, wie wichtig für mich ist, was du sagst?
Da steh'n noch Blumen von dir und trotzdem muss ich das hier schreiben.
Hast mich abgeholt und trotzdem mussten wir dann schweigen. Und das macht es schwer.
Ich fühl' mich scheiße, weil ich weiß, du hast es schon versucht, hast schon versucht, mir zu zeigen, dass du gerne jemand wärst, der hinter mir steht, aber irgendwie stehst du mir dabei nur im Weg. Ich hör' mir von dir fünf Minuten Audios an.
Ist, dass du meine Songs nicht leise drehst, zu viel verlangt? Hundert Menschen im
Internet schreiben: „Banger" unter's Video.
Dass du den Track beschissen findest, machen die nicht wieder gut.
Könnt völlig durch die Decke geh'n und wär dir noch nicht groß genug.
Die Texte, ich mit Stern markier', sind langsam nicht mehr deine. Gibt jetzt
Menschen, die versteh'n, was ich da mach' und was ich meine.
Jedes Mal, wenn wir uns sehen, geh' ich heim, weil wir uns streiten.
Und dann tut es dir zwar leid, aber 'ne Besserung ist da keine.
Und dann frag' ich mich: Ist das echt so schwierig, für zwei Minuten siebenundvierzig so zu tun, als wär's dir nicht scheißegal, wie wichtig für mich ist, was du sagst?
Tłumaczenie na język polski
Powietrze jest strasznie suche, podobnie jak moje dłonie.
Noszę wyjątkowo grube skarpetki i nigdy nie chodzę boso po domu twoich rodziców. Zawsze było tu przy Tobie ciepło.
Kiedy tu teraz przychodzę, naprawdę chcę znowu wyjść.
Rozrywaj usta, aż zaczną krwawić, bez Labello.
Powtarzaj swoje powiedzenia, a potem się wkurzasz, że mi się to po prostu nie podoba, że sprawiasz, że wszystko, co dla mnie ważne, jest mniejsze niż powinno i jest ci smutno.
Pod filmem sto osób w Internecie napisało: „Banger”.
Nie rekompensują tego, że uważasz, że ten utwór jest gówniany.
Mógłby przejść przez cały dach i nie byłby dla ciebie wystarczająco duży.
Teksty, które oznaczę gwiazdką, powoli nie są już Twoje. Daje teraz
Ludzi, którzy rozumieją, co robię i co mam na myśli.
Za każdym razem, gdy się widzimy, idę do domu, bo się kłócimy.
A potem jest ci przykro, ale nie ma poprawy.
A potem zadaję sobie pytanie: czy naprawdę tak trudno udawać przez dwie minuty czterdzieści siedem, że nie obchodzi cię, jak ważne jest dla mnie to, co mówisz?
Są jeszcze kwiaty od Ciebie i jeszcze muszę to napisać.
Podniosłeś mnie, a mimo to musieliśmy milczeć. A to utrudnia.
Czuję się jak gówno, bo wiem, że już próbowałeś, już próbowałeś mi pokazać, że chciałbyś być kimś, kto będzie mnie wspierał, ale jakoś tylko przeszkadzasz. Posłucham pięciu minut nagrania od Ciebie.
Czy to zbyt wiele, żebyś nie ściszał moich piosenek? W środku sto osób
Pod filmem internet pisze: „Banger”.
Nie rekompensują tego, że uważasz, że ten utwór jest gówniany.
Mógłby przejść przez cały dach i nie byłby dla ciebie wystarczająco duży.
Teksty, które oznaczę gwiazdką, powoli nie są już Twoje. Daje teraz
Ludzi, którzy rozumieją, co robię i co mam na myśli.
Za każdym razem, gdy się widzimy, idę do domu, bo się kłócimy.
A potem jest ci przykro, ale nie ma poprawy.
A potem zadaję sobie pytanie: czy naprawdę tak trudno udawać przez dwie minuty czterdzieści siedem, że nie obchodzi cię, jak ważne jest dla mnie to, co mówisz?